Opowiadając historie z biegu Beth i Michael byli ze sobą trzy lata. Kochali się bardzo mocno, lecz ich związek powstał na kłamstwie.
Przypatrzmy się w jaki sposób oni się poznali. Była młodą dziewczyną, nie dogadywała się z matką. On był w rodzinie zupełnie innej. I w czasie gdy ja po raz drugi odwiedził w szpitalu widać można że coś było nie tak z tym chłopakiem. Mieli tą samą pasje, taniec. Słuchali tej samej muzyki, lecz co z tego jak okłamał ją pierwszy a potem kłamstwa szły na przemian. Raz on raz ona, tylko że ona kłamała, dla jego dobra...
Nie powiedział jej że jest narkomanem. Dowiedziała się przypadkiem, jego oczy były inne i on sam był inny. Nie zachowywał się tak jak zawsze, że czuła się przy nim bezpieczna, bała się go i jednocześnie o niego. Wtedy zaczęły się pierwsze po ważniejsze kłótnie, a przecież to był dopiero 2 miesiąc związku...
Wracała do domu zamykała się w pokoju i płakała. Nie chciała go zostawić. Postanowiła mu pomóc wyjść z tego nałogu. Myślała że się udało. Ale on ją kłamał że nie bierze, a te widoczne ślady po strzykawce tłumaczył że są stare. Ona mu jak głupia wierzyła.
Któregoś dnia był z nią w szkole, gadali chwile. Potem zniknął, nie pokazał się żeby ją odprowadzić do domu. Myślała że jak zwykle gdzieś łazi z kumplami. Wieczorem dzwoni telefon , wtedy poczuła strach, to była siostra Michael`a. Nie wrócił do domu. Nikt go nie mógł znaleźć, jej mama zaczęła mieć do niej pretensje i tylko ją bardziej dobijała. Mówiła, że gdyby się nie pakowała w ten związek teraz by tak nie było. Nie miała by przez niego problemów. W drugą noc po jego zniknięciu dostała sms-a z nieznanego numeru "słyszałem że mnie nie kochasz, że wcale się nie przejęłaś moim zniknięciem". Znalazł się u ojca, nie przepraszał ją za to że uciekł, że nie ma go teraz przy niej. Tylko miał pretensje, a ona za nim płakała. Po trzech dniach wrócił, nie miała odwagi do niego podejść. Nienawidziła go za te sms-y i za to że uciekł. Czuła się winna temu że to zrobił. Chciała wrócić jak najszybciej do domu, lecz on na nią czekał przed szkołą. Nie pozwolił jej iść do domu dopóki nie porozmawiają. Pozwoliła mu mówić, słuchała ? Nie, próbowała opanować się, żeby nie płakać. Od powiedziała tylko "Musze pomyśleć co będzie z nami. Nie obiecuje, że będzie to dla Ciebie dobra decyzja." i pobiegła do domu. Następnego dnia powiedziała, że nie da rady narazie z nim być, że potrzebuje przerwy. On się zgodził.
Po dwóch tygodniach do siebie wrócili. Wydawać by się mogło, że teraz będzie już tylko lepiej. Dziwił ją fakt, że chował przed nią ręce, łatwo się denerwował. Ignorowała to, myślała że jest przewrażliwiona.
Któregoś dnia poszła sama na spacer... I tu chyba się domyślacie o co chodzi ? Chciał ja ktoś zgwałcić, tylko ze ona tą osobę znała, uważała go za dobrego kolegę. Znała go na tyle, że wiedziała gdzie uderzyć, tak żeby zdążyć uciec. W końcu on ją nauczył bronienia się. Wróciła do domu, nikomu nie mówiąc co się stało. Nie dała po sobie nic poznać. Zjadła coś na odczepnego i zamknęła się w pokoju. Włączyła muzykę i zasnęła przy niej. Nie powiedziała mu o tym. Wiedziała, że będzie chciał wiedzieć kto to. Widział, że jest z nią coś nie tak, ale nie chciała mu powiedzieć. Dopiero na wakacje się o tym dowiedział. W czasie trwania jeszcze szkoły wyrzucali go z domu, za wszystko i za nic. Bynajmniej on jej tak mówił.Tłumaczył się że nic nie zrobił. Była głupia, że mu wierzyła.
Na wakacje po tym jak się dowiedział o tej historii, próbował od niej wyciągnąć kto to był. Nie chciała mu powiedzieć. Powiedziała jedynie, że on już tu nie mieszka i nikt nie wie gdzie jest. Fakt, powinna mu powiedzieć od razu, ale nie potrafiła. Zresztą jak miała to zrobić ? "Kochanie wczoraj chciał mnie zgwałcić mój najlepszy kolega". Nikt by nie był wstanie tego powiedzieć....
Wakacje przeszły, była na koloni. Trzymała się obietnicy, że będzie mu wierna. Nie zdradziła go mimo, że było tam pełno fajnych chłopaków, z którymi fajnie się jej gadało. Była mu wierna, a dziewczyny zazdrościły jej, że taka jest dla swojego chłopaka, a ona im powiedziała "Nie każdy jest wart takiego poświęcenia, ale ja chcę mu pokazać udowodnić, że jestem mu wierna" Wróciła, wszystko się zmieniło. Nie odzywał się już kilka dni, nie pisał, nie dzwonił... Nie wiedziała co ma myśleć. Dowiedziała się,że go wyjebali po raz kolejny z domu i wyjechał do biologicznego ojca. Czekała na wiadomości od niego. Któregoś dnia zadzwonił powiedział, że jest w domu. Chciał się z nią spotkać, lecz ona nie mogła, musiała mamie pomóc w przygotowaniach, bo urodziła się niedawno jej siostrzyczka i robili dla niej pokój. Po głosie poznała, że jest na nią zły.
Kolejny kontakt złapali dopiero w szkole, na rozpoczęciu. Wtedy też się pokłócili bo powiedziała "Znalazłeś prace i po jakimś czasie robisz cyrki szefowi że ci nie płaci, jak ty na czas nie przyjeżdżasz o ile w ogóle dojeżdżasz do niej , a mówisz że chcesz na nowo tam pracować ?" Nie odzywał się do niej dość spory czas. A Beth nie miała zamiaru go przepraszać, bo powiedziała prawdę. Po jakimś czasie się pogodzili.
Było wszystko fajnie, do czasu sylwestra, a dokładniej po sylwestrze. Napisał jej, że nie wróci tu bo go wywalili z domu. Pisali do siebie czy będą sobie wierni. Ona była mu wierna, czekała na niego. Tak jak obiecał, wrócił tu z powrotem. Było fajnie, co prawda mama jej robiła wyżuty że z nim jest. Więc nie spotykali się już u niej w domu. Wymykała się z domu, jak tylko mogła. I to przeszkadzało Michael`owi, że nie mogą się spotykać w domu, tak że wszyscy o tym wiedzą i że wszystko jest nie tak jak on chce. Próbował ukryć swój gniew, ale coraz częściej się kłócili. Bała się każdego dnia, lecz mu o tym nie mówiła. Ferie prze siedziała sama w domu. Nie chciało jej się nigdzie wychodzić, i od tamtej pory zaczął być zazdrosny.
Któregoś dnia w szkole powiedział "W końcu i tak się rozejdziemy tak jak inni". W domu płakała, płakała przez niego nie pierwszy raz. Zaczęły się poważniejsze schody. Chciał następnego kroku. Chciał ją całą, a ona powiedziała, że nie chce dopiero jak skończy 18 lat, że nie jest na to gotowa. Dla niego przestała tańczyć, przestała rozmawiać z koleżankami. A on się do niej przestał odzywać bo nie chciała mu się oddać. Starała się trzymać przy pionie, próbować z nim porozmawiać a on ją unikał. Jedyne co powiedział to ma sobie przemyśleć to czy chce być z nim czy nie. Zabolało ją to i to naprawdę bardzo mocno. Zaczęła go olewać, chodź bolało ją to, że był tak blisko i nie mogła z nim porozmawiać ani się przytulić. Pogodziła ich znajoma. Jego tłumaczenie.. Teraz się z tego śmieje.... Ale to tłumaczenie było dziwne.... "To przez tą kasę, nie panuje nad sobą kiedy jej nie mam a potrzebuje..." I tu każda inna by się zastanawiała co to za facet, że tak mówi. Już wtedy powinna powiedzieć, NIE. Ale miała nadzieje, że uda jej się go zmienić...
Dwa tygodnie były wprost idealne, ale jemu znów coś odbiło. Innym gadał że są w separacji, a ją całował. Przestał ją odprowadzać do domu. Wracał sam tłumacząc, że musi w domu pomóc, że go mama prosiła.... Tu też się powinna już zastanawiać. On nigdy nie chciał im pomagać. Nie chciał być w tym domu. Mówił, że ma dość matki i ojczyma. Powiedziała, że śmiało może jechać do ojca, chodź chciałaby żeby z nią tu był, ale nie chce też , żeby przez nią się męczył w domu gdzie go nie chcą. Postanowił zostać...
Kolejne wakacje, były fajne, bynajmniej dla niej mimo, że udawała przed nim że były zjebane po tym co się wydarzyło między nimi. Nic złego nie zrobiła, ale on też się przyczynił do tego co się stało.On powiedział jej jak minęło pół roku o tym że miał dwie takie akcje, że go dziewczyna pocałowała i że je odepchnął. Teraz nie wierzy w to że to prawda. Tak jak on jej nie wierzył.
Beth miała taki niewielki incydent, do niczego nie doszło. Była smutna, chciała z kimś pogadać, przytulić się do kogoś... Źle mu napisała w sms-ie , napisała że miała ochotę się przytulić do innego, a to nie miało tak zabrzmieć. Chciała mu pokazać że się źle czuła sama, że była smutna, że prawie płakała bo jego nie było przy niej... A on pomyślał że go zdradziła. Zaczął jej wmawiać że go zdradziła, że go kłamie, że na pewno się całowali. Przez tą sprawę nie pojechała odwiedzić brata, którego nie widziała od ponad 2 lat.
Kolejny rok szkolny, nowa szkoła, dobrze że chociaż ludzi zna. On też był przy niej. Ale każdy dzień był coraz gorszy. Non stop się kłócili. Znów zaczęła płakać, powróciła do cięcia. Było jakieś przedstawienie w szkole gdzie chciała zatańczyć. Chodziła na próby podczas lekcji , na przerwach wiadomo że była zmęczona, a Michael do niej mówił "A ty znów zmęczona, nie masz dla mnie sił, poświęcasz czas innym a nie mi" I tu zaczęła się zastanawiać co to się dzieje z nimi. Poczuła, że miał racje że w końcu się rozstaną. Stała się obojętna na to co mówił, nie wytrzymywała już tych kłótni, gdzie wmawiał jej że go nie kocha, że ma iść do innego, że nie całuje już tak jak kiedyś.
Przyszedł czas kiedy miała siłę i odwagę by wyrazić ból i zatrzymać to co ją zgubiło. Zerwała z nim. wyjechał na tydzień gdzie wyruchał jakąś inną ,wrócił nie mówiąc jej o tym, mimo że pytała się co to za dziewczyna z opisu. A on że to tylko przyjaciółka która go uratowała przed samobójstwem. W szkole zaczął się jej czepiać, mówić że to jej wina że nie są razem. A ona miała go po prostu dość. Dość jego pretensji. Wróciła do domu, była zmęczona dniem. Włączyła gg i siedziała tak bez celu słuchała muzyki. Nagle ktoś do niej napisał. Michael.... Przepraszał ją za to co mówił, prosił żeby wróciła. Odmawiała mu. Na następny dzień to samo, ale już mu uległa, i to był błąd. Przez ten tydzień rzadko rozmawiali. Po weekendzie widzieli się przed szkołą, powiedział że go wywalili już na dobre z domu, że on nie chce tam wracać. Starała się trzymać żeby nie płakać. Poszła do szkoły prze siedziała jakoś, starając się nie płakać. Po lekcjach się z nim spotkała. Prosił ją by na niego czeka i czekała na niego była mu wierna. Któregoś dnia na Facebook`u napisała Karolina przyjaciółka jakieś tam dziewczyny, dokładniej to przyjaciółka tej którą wyruchał . Wtedy się dowiedziała, że ją zaliczył... Napisała Beth że on jest z tamtą, że mówił jej że ją kocha, że ze Beth nie jest, że nie wrócił do Beth..... Odpisywała Karolinie przez łzy, a gdy dowiedziała się że ją zaliczył, to wybuchła śmiechem. Powiedziała że ma go w dupie i że niech sobie robi co chce. Ona już go nie chce. Zaczęła cieszyć się życiem. Napisała do Michael`a, że ma jej się na oczy nie pokazywać, że nie chce mieć z nim kontaktu żadnego, i że nie chce żadnych przeprosin, tłumaczeń, bo mu nie wierzy.
Teraz jest szczęśliwa, poznała kogoś na kim jej zależy i tej osobie zależy na niej. Życie układa sobie na nowo. Jest szczęśliwsza niż wcześniej. Obiecała sobie, że już nigdy się nie podda. Kocha życie, i nigdy nie przestanie. Nie żałuje tego, że była z Michael`em ale też nie żałuje że od niego nie odeszła. "Nie wiesz nigdy co Cie w życiu spotka, ale nie możesz niczego żałować".... Życie przecież toczy się dalej i nigdy nie można żałować....
____________
Myślałam że historię tą będę pisała bardzo długo, że nigdy nie będę chciała jej skończyć. Lecz życie poprowadziło inaczej. Nie ma czego żałować. Życie toczy się dalej, a to dzięki Niemu <3 . Na prawdę dziękuje Ci za to że mnie trzymasz przy życiu. Jak opisałam powyżej, poznałam kogoś innego i to dzięki niemu jestem szczęśliwa, i dzięki niemu znalazłam odwagę by opisać całą tą historie. ; **
Nie przestane pisać. Powstanie drugi blog, gdzie będą dużo lepsze historie. Zainteresowane osoby będą wiedziały o wszystkim.
sobota, 25 maja 2013
wtorek, 5 marca 2013
III "Nie samą walką człowiek żyje"
(Perspektywa Tomka)
Emi pomogła mi załatwić telefon, ze starego zabrałem kartę sim i odłożyłem go na miejsce. Ledwo włączyłem telefon a już przyszedł sms od Beth
" Hej , Wszystko dobrze ;*"
Odpisałem na sms, i schowałem telefon do kieszeni. Poszedłem do siebie do pokoju, odrabiać lekcje. Nie minęło parę godzin jak do domu wszedł, znaczy wczołgał się ojczym. Emi wbiegła do mnie do pokoju, bała się go jak był w takim stanie. Niby się czołgał , ale jak mu coś nie pasowało potrafił się zdenerwować i bez zachwiania równowagi przycisnąć do ściany z taką siłą, że człowiek nie jest w stanie najmniejszego oddechu złapać. Włączyłem po cichu muzykę, ledwo sami ją słyszeliśmy z Emi a ten ciul darł się że jest za głośno. Wkur***** się i wyłączyłem dla świętego spokoju, ale ten ciul sobie coś chyba ubzdurał, bo znów kazał mi wyłączyć muzykę, która już nie grała. Olałem to i siedziałem cicho, rysując bez sensu na kartce, a Emi siedziała na łóżku i czytała książkę. Wystraszył mnie huk, do pokoju wpierdolił się Dawid, tzn mój ojczym, Emi już wiedziała że ma wyskoczyć przez okno, Dawid zaczął za nią krzyczeć.
- Wracaj tu ! Natychmiast ty kur..- nie dokończył bo go przycisnąłem do ściany, poczęstowałem go kilkoma ciosami w nos i w brzuch. W efekcie zwinął się w kłębek
- Nigdy nie próbuj jej tak nazywać !- zawsze mi powtarzał biologiczny ojciec "nigdy nie kop leżącego, chyba że sobie zasłużył" a on sobie właśnie zasłużył, na porządnego buta w brzuch. Wziąłem go za szmaty i przeciągnąłem do sypialni rodziców i tam go zostawiłem na podłodze, wróciłem do pokoju, posprzątałem bałagan, tzn wytarłem krew i wymieniłem drzwi, na szczęście były takie same co ja miałem, więc mama nie zauważy że coś się stało. Emi mi we wszystkim pomagała. Po całym sprzątaniu, poszedłem się wykąpać, wróciłem do pokoju. Napisałem ostatniego sms do Beth na dobranoc , telefon włożyłem do plecaka. Sam nie wiem kiedy zasnąłem....
*następnego dnia*
(Perspektywa Beth)
Obudził mnie lekarz mówiąc, że mogę wyjść dzisiaj. Wstałam i zaczęłam się pakować. Napisałam Tomiemu, że wychodzę dzisiaj ze szpitala. Nie minęła godzina a tata z mamą byli po mnie. Tata jak zwykle przywitał mnie wielkim uśmiechem, za to mama nie była zbyt uśmiechnięta.
- Mamo co Ci jest ? Wciąż jesteś na mnie zła, że chce się z Tomkiem spotykać ? Nie cieszysz się, że nic mi nie jest i wracam do domu ?- pytałam ją o to bardzo spokojnym tonem.
- Nie będziemy na ten temat rozmawiać tu i teraz moja panno !- po tonie jej głosu, wiedziałam że jest coś nie tak.
Wychodząc ze szpitala podziękowaliśmy lekarzowi za opiekę nade mną. W ciągu 5 min byliśmy w domu, gdzie rozpętała się wojna pomiędzy mną a matką, tata miał już tego po dziurki w nosie.
- Przestaniesz ty się wreszcie jej czepiać ? Dziewczyna ledwo wróciła ze szpitala, wiesz jakie tam jest jedzenie, a ty jej robisz na wejściu wojnę. Nawet się z nią nie przywitałaś w tym szpitalu. Co się z tobą dzieje ? Ty taka nigdy nie byłaś...- dalszego monologu taty starałam się już nie słuchać, tylko zabrałam swoje rzeczy i poszłam na górę do swojego pokoju. Torbę rzuciłam koło szafy i poszłam się wykąpać. Wróciłam do pokoju i położyłam się na swoim łóżku. Ktoś zapukał do drzwi, nie miałam ochoty z nikim gadać, ale siedziałam cicho. Ktoś zapukał jeszcze raz
- Beth to ja Tomek. - na dźwięk jego głosu zerwałam się jak najszybciej z łóżka , otworzyłam mu drzwi. Przywitał mnie swoim pięknym uśmiechem, oko jeszcze miał sine, ciekawe co mój tata i mama na to powiedzieli - Cześć Beth, twój tata do mnie zadzwonił i powiedział że już wróciłaś do domu i że potrzebujesz z kimś pogadać, więc jestem.
- Eee.... No cześć. Cały tata, wejdź usiądź gdzie chcesz a ja się tylko przebiorę, bo dopiero co prysznic brałam. - nie czekając na odpowiedz z szafy zabrałam pierwsze lepsze spodnie to znaczy dresy wpadły mi w ręce i jakąś bluzkę i bluzę fioletową.- zaraz wraca, nic nie ruszaj, jedynie sobie włącz wierze, jak bym mogła prosić to Eminema, tą naszą z wypadku - uśmiechnęłam się najszczerzej jak potrafiłam i zniknęłam za drzwiami łazienki.
Uśmiechnęłam się na pierwsze dźwięki bitu Eminema, wiedziałam że się domyśli o którą mi chodzi. Wróciłam do pokoju i usiadłam na łóżku, weszłam tak cicho, że nawet nie usłyszał, że usiadłam na łóżku. Wpatrywałam się w niego dobre 5 minut, on stał do mnie tyłem patrzał przez okno. Wstałam po cichu i na paluszkach podeszłam do niego, wystraszyłam go i razem wybuchnęliśmy głośnym śmiechem.
- Ile ty się przebierasz zwykle ? Bo ja tu chyba z 10 minut stałem.
- Par minut, ale jeszcze 5 minut przesiedziałam na łóżku, a ty nie reagowałeś na moje chrząkanie, więc postanowiłam cię wystraszyć i było warto.- na samo wspomnie nie nie potrafiłam opanować śmiechu.
- No dobra, to teraz do rzeczy, czemu twój tata stwierdził, że trzeba ci z kimś pogadać ?
- No bo się pokłóciłam z mamą o ciebie... Wiesz , ona nikogo nie trawi w moim towarzystwie nawet Elizki, to znaczy mojej przyjaciółki. Zawsze ma jakieś ale kiedy idę się z nią spotkać, a jak idę na trening to już nie mam ochoty nawet myśleć o tych wszystkich kłótniach, typu: po co tam idziesz, marnujesz tylko swój czas, zajęła byś się czymś bardziej pożytecznym itp... - odeszłam od niego i usiadłam na łóżku- już czasem się zastanawiam czy stąd nie uciec, już kilka razy byłam przygotowana , żeby uciec, ale nie chciałam zostawiać taty samego.- co ja robię , znamy się dopiero dwa, czy trzy dni a już tyle mu o sobie mówię ? Może właśnie tego potrzebowałam wygadać się komuś? Nie wiem, od tego wypadku sama siebie nie rozumiem, a co dopiero świat...
Tomek usiadł koło mnie i słuchał co mówię. opowiedziałam mu o tych wszystkich kłótniach wylanych łzach.. Kiedy skończyłam się żalić nic nie powiedział siedział w milczeniu. Pewnie go zanudziłam, do dość bardzo prawdopodobne jeżeli chodzi o mnie i gadanie. ....
________________________
no to mamy już 3 dział,
Kocham Cię Skarbie <3 ;**
Emi pomogła mi załatwić telefon, ze starego zabrałem kartę sim i odłożyłem go na miejsce. Ledwo włączyłem telefon a już przyszedł sms od Beth
" Hej , Wszystko dobrze ;*"
Odpisałem na sms, i schowałem telefon do kieszeni. Poszedłem do siebie do pokoju, odrabiać lekcje. Nie minęło parę godzin jak do domu wszedł, znaczy wczołgał się ojczym. Emi wbiegła do mnie do pokoju, bała się go jak był w takim stanie. Niby się czołgał , ale jak mu coś nie pasowało potrafił się zdenerwować i bez zachwiania równowagi przycisnąć do ściany z taką siłą, że człowiek nie jest w stanie najmniejszego oddechu złapać. Włączyłem po cichu muzykę, ledwo sami ją słyszeliśmy z Emi a ten ciul darł się że jest za głośno. Wkur***** się i wyłączyłem dla świętego spokoju, ale ten ciul sobie coś chyba ubzdurał, bo znów kazał mi wyłączyć muzykę, która już nie grała. Olałem to i siedziałem cicho, rysując bez sensu na kartce, a Emi siedziała na łóżku i czytała książkę. Wystraszył mnie huk, do pokoju wpierdolił się Dawid, tzn mój ojczym, Emi już wiedziała że ma wyskoczyć przez okno, Dawid zaczął za nią krzyczeć.
- Wracaj tu ! Natychmiast ty kur..- nie dokończył bo go przycisnąłem do ściany, poczęstowałem go kilkoma ciosami w nos i w brzuch. W efekcie zwinął się w kłębek
- Nigdy nie próbuj jej tak nazywać !- zawsze mi powtarzał biologiczny ojciec "nigdy nie kop leżącego, chyba że sobie zasłużył" a on sobie właśnie zasłużył, na porządnego buta w brzuch. Wziąłem go za szmaty i przeciągnąłem do sypialni rodziców i tam go zostawiłem na podłodze, wróciłem do pokoju, posprzątałem bałagan, tzn wytarłem krew i wymieniłem drzwi, na szczęście były takie same co ja miałem, więc mama nie zauważy że coś się stało. Emi mi we wszystkim pomagała. Po całym sprzątaniu, poszedłem się wykąpać, wróciłem do pokoju. Napisałem ostatniego sms do Beth na dobranoc , telefon włożyłem do plecaka. Sam nie wiem kiedy zasnąłem....
*następnego dnia*
(Perspektywa Beth)
Obudził mnie lekarz mówiąc, że mogę wyjść dzisiaj. Wstałam i zaczęłam się pakować. Napisałam Tomiemu, że wychodzę dzisiaj ze szpitala. Nie minęła godzina a tata z mamą byli po mnie. Tata jak zwykle przywitał mnie wielkim uśmiechem, za to mama nie była zbyt uśmiechnięta.
- Mamo co Ci jest ? Wciąż jesteś na mnie zła, że chce się z Tomkiem spotykać ? Nie cieszysz się, że nic mi nie jest i wracam do domu ?- pytałam ją o to bardzo spokojnym tonem.
- Nie będziemy na ten temat rozmawiać tu i teraz moja panno !- po tonie jej głosu, wiedziałam że jest coś nie tak.
Wychodząc ze szpitala podziękowaliśmy lekarzowi za opiekę nade mną. W ciągu 5 min byliśmy w domu, gdzie rozpętała się wojna pomiędzy mną a matką, tata miał już tego po dziurki w nosie.
- Przestaniesz ty się wreszcie jej czepiać ? Dziewczyna ledwo wróciła ze szpitala, wiesz jakie tam jest jedzenie, a ty jej robisz na wejściu wojnę. Nawet się z nią nie przywitałaś w tym szpitalu. Co się z tobą dzieje ? Ty taka nigdy nie byłaś...- dalszego monologu taty starałam się już nie słuchać, tylko zabrałam swoje rzeczy i poszłam na górę do swojego pokoju. Torbę rzuciłam koło szafy i poszłam się wykąpać. Wróciłam do pokoju i położyłam się na swoim łóżku. Ktoś zapukał do drzwi, nie miałam ochoty z nikim gadać, ale siedziałam cicho. Ktoś zapukał jeszcze raz
- Beth to ja Tomek. - na dźwięk jego głosu zerwałam się jak najszybciej z łóżka , otworzyłam mu drzwi. Przywitał mnie swoim pięknym uśmiechem, oko jeszcze miał sine, ciekawe co mój tata i mama na to powiedzieli - Cześć Beth, twój tata do mnie zadzwonił i powiedział że już wróciłaś do domu i że potrzebujesz z kimś pogadać, więc jestem.
- Eee.... No cześć. Cały tata, wejdź usiądź gdzie chcesz a ja się tylko przebiorę, bo dopiero co prysznic brałam. - nie czekając na odpowiedz z szafy zabrałam pierwsze lepsze spodnie to znaczy dresy wpadły mi w ręce i jakąś bluzkę i bluzę fioletową.- zaraz wraca, nic nie ruszaj, jedynie sobie włącz wierze, jak bym mogła prosić to Eminema, tą naszą z wypadku - uśmiechnęłam się najszczerzej jak potrafiłam i zniknęłam za drzwiami łazienki.
Uśmiechnęłam się na pierwsze dźwięki bitu Eminema, wiedziałam że się domyśli o którą mi chodzi. Wróciłam do pokoju i usiadłam na łóżku, weszłam tak cicho, że nawet nie usłyszał, że usiadłam na łóżku. Wpatrywałam się w niego dobre 5 minut, on stał do mnie tyłem patrzał przez okno. Wstałam po cichu i na paluszkach podeszłam do niego, wystraszyłam go i razem wybuchnęliśmy głośnym śmiechem.
- Ile ty się przebierasz zwykle ? Bo ja tu chyba z 10 minut stałem.
- Par minut, ale jeszcze 5 minut przesiedziałam na łóżku, a ty nie reagowałeś na moje chrząkanie, więc postanowiłam cię wystraszyć i było warto.- na samo wspomnie nie nie potrafiłam opanować śmiechu.
- No dobra, to teraz do rzeczy, czemu twój tata stwierdził, że trzeba ci z kimś pogadać ?
- No bo się pokłóciłam z mamą o ciebie... Wiesz , ona nikogo nie trawi w moim towarzystwie nawet Elizki, to znaczy mojej przyjaciółki. Zawsze ma jakieś ale kiedy idę się z nią spotkać, a jak idę na trening to już nie mam ochoty nawet myśleć o tych wszystkich kłótniach, typu: po co tam idziesz, marnujesz tylko swój czas, zajęła byś się czymś bardziej pożytecznym itp... - odeszłam od niego i usiadłam na łóżku- już czasem się zastanawiam czy stąd nie uciec, już kilka razy byłam przygotowana , żeby uciec, ale nie chciałam zostawiać taty samego.- co ja robię , znamy się dopiero dwa, czy trzy dni a już tyle mu o sobie mówię ? Może właśnie tego potrzebowałam wygadać się komuś? Nie wiem, od tego wypadku sama siebie nie rozumiem, a co dopiero świat...
Tomek usiadł koło mnie i słuchał co mówię. opowiedziałam mu o tych wszystkich kłótniach wylanych łzach.. Kiedy skończyłam się żalić nic nie powiedział siedział w milczeniu. Pewnie go zanudziłam, do dość bardzo prawdopodobne jeżeli chodzi o mnie i gadanie. ....
________________________
no to mamy już 3 dział,
Kocham Cię Skarbie <3 ;**
sobota, 2 marca 2013
II "Nie to co masz na sobie decyduje o tym jakim jesteś człowiekiem"'
(Perspektywa Michael`a)
Wracając do domu, zatrzymałem się w parku, usiadłem na tej samej ławce, co ona rozcięła głowę. Siedziałem sam nie wiem jak długo, w ręku miałem jej telefon. włączyłem jej muzykę, po bicie poznałem Eminema. Muszę przyznać ma gust dziewczyna. Zamknąłem oczy, widziałem jej twarz , jak się śmieje... tańczyła. Jej ciało tak pięknie pokazywało każde słowo z piosenki, każde uczucie... Nagle za wibrował mi w kieszenie telefon, to Emi , moja siostra.
- Tak ?
- Wracaj do domu- płakała
- Dobra biegnę, co się dzieje ?
- Po prostu wracaj - coś jest nie tak, rozłączyła się za szybko. Nigdy tak ze mną nie rozmawiała. O co tu chodzi.? Nie miałem czasu, żeby się zastanowić. Musiałem biec, Emi mnie potrzebowała.
W mgnieniu oka byłem pod domem, nie zdążyłem drzwi otworzyć a już mnie przywitał ciosem, potem złapał za szyje i przycisnął do ściany.
- Co ty sobie myślisz ? Że co ? Że możesz wracać do domu kiedy ci się podoba ?- nie miałem żadnego pola manewru, kontem oka dostrzegłem matkę, patrzała na mnie, odwróciła się i poszła gdzieś, i wtedy zrozumiałem, że nie jestem im tu potrzebny, że jestem tylko zwykłym śmieciem... Emi przybiegła zaczęła go kopać po kostkach.
- Puść go -krzyczała nie chciałem, żeby Emi na to patrzała, już dość się wycierpiała, krzyczała i płakała, kopała i błagała, a on bezlitośnie mnie trzymał.
- Nie możesz wracać kiedy chcesz, nie mieszkasz u swojego ojca tylko u mnie, teraz ja rządzę.- wtedy przesadził, nerwy dodały mi siły, odepchnąłem go z całej siły, przycisnąłem go tak jak on mnie.
- A ty nie możesz mną szarpać jak ci się to podoba. Boli co nie ? - uwielbiam jak się mnie boli- Nigdy więcej nie szarp mną, jesteś zwykłym śmieciem. Nie jesteś moim ojcem i dobrze, nie potrafisz uszanować zwykłego kota, a co dopiero docenić człowieka. - puściłem go i wszedłem do domu, zabrałem Emi ze sobą i wszedłem do pokoju.
Coś jeszcze krzyczał, ale chyba matkę ruszyło sumienie i go zatrzymała. Emi przytuliła się do mnie i płakała.
- Przepraszam, to moja wina. mogłam ci powiedzieć, że chce to zrobi. Nie stało by się to.- przytuliłem ją do siebie
- Ej spokojnie, przecież mi nic nie zrobił, a ty mi bardzo pomogłaś. Byłaś bardzo dzielna. - musiałem ją jakoś uspokoić, postanowiłem jej opowiedzieć o Beth.
- Oczy ci się świecą jak o niej opowiadasz, podoba ci się ?
- No...yyy... - zaskoczyła mnie, i miała racje, podobała mi się i to bardzo.- Nooo... tak
- Trzymam za was kciuki - i wyszła z pokoju.
Poszedłem do łazienki, przejrzałem się w lustrze. Przez tego chu** mam piz** pod okiem.... Jak ja się jej jutro pokaże ? Wróciłem do swojego pokoju, włączyłem na słuchawką to co ona słucha i pisałem, pisałem to co teraz czułem, co się stało i dla czego nie przyjdę dzisiaj do niej, dla czego mnie dzisiaj nie zobaczy. Nawet nie wiem kiedy zasnąłem.
*następnego dnia - Michael*
Obudziłem się na łóżku, poszedłem do szpitala, po drodze kupiłem róże. Wślizgnąłem się do sali najciszej jak mogłem, położyłem przy jednej ręce kartkę a przy drugiej telefon naładowany i słuchawki, na stoliku różę i wyszedłem. Stałem jeszcze przez 5 minut przy szybie i gdy tylko zaczęła się poruszać poszedłem. Nie chciałem, żeby widziała mnie z podbitym okiem. Wróciłem do domu, wziąłem plecak i poszedłem do szkoły. Nie potrafiłem się skupić na lekcjach, przesiedziałem do końca szkoły. Poszedłem do niej , ale bałem się jej pokazać, zależało mi tylko żeby spojrzeć na nią. Gdy znalazłem się przy jej sali, jej matka właśnie od niej wychodziła, bardziej wybiegła, płakała, schowałem się, zaraz potem jej ojciec pobiegł za nią. Podszedłem do szyby, tak żeby mnie nie widziała, leżała i słuchała muzyki, oczy jej się błyszczały. Wystraszyłem się gdy tylko się poruszyła, nie zauważyła mnie na szczęście. Postałem jeszcze chwile i poszedłem do domu. W domu dorwałem swój telefon, który parę dni temu zabrał mi matki mąż i napisałem do niej sms, ale nie miałem odwagi go wysłać, weszła Emi do domu i mnie wystraszyła, niechcący nacisnąłem przycisk i sms się wysłał...
(Perspektywa Beth)
Śniło mi się, że Miachael wszedł do mnie do sali, położył mi kartkę i telefon na łóżku a róże na stoliku. Gdy się ocknęłam, okazało się że sen był prawdziwy.Wzięłam do ręki list, ręce mi drżały, czułam że coś się stało. Pewnie moja matka powiedziała mu, że ma do mnie nie przychodzić...
" Na początku chciałbym Cię przeprosić, że nie przyszedłem. Nie chciałem, żebyś mnie widziała w takim stanie, bo wczoraj miałem niemiłą akcję z ojczymem i mam podbite oko. Pewnie teraz myślisz, że mieszkam w patologicznej rodzinie. Nie , nie mieszkam. Moi rodzice się rozwiedli i mama poznała tego faceta, na początku wydawał się dobry. Gdy tylko wzięli ślub , było coraz gorzej, codziennie kłótnie, a jak był ktoś winny to ja i Emi (moja siostra). Zapomniałem Ci oddać wczoraj telefonu, naładowałem baterie i pozwoliłem dodać trochę od siebie muzyki. Słuchamy tego samego gatunku (przepraszam jeżeli Cię tym uraziłem), chciałem tylko żebyś miała więcej do posłuchania, i żebyś mnie kojarzyła z czymś miłym, a nie ze szpitalem i tym wypadkiem.
Wiem, że to głupie, ale bardzo mi się podobasz. Masz piękne oczy, a jak tańczysz to każdy twój ruch pokazuje znaczenie każdego słowa w piosence. Chciałbym się z Tobą spotykać, zabierać na spacery, patrzeć jak tańczysz, odprowadzać i zaprowadzać do szkoły, chciałbym być przy Tobie w każdej chwili. Tylko nie wiem jak na to Twoja mama , bo jej nie za bardzo do gustu przypadłem. Mam nadzieje, że róża Ci się podoba. Bo mi bardzo, chodź nie przepadam za kwiatami. Pozwoliłem sobie również wpisać swój nr w twój telefon. Myślałem, że będziesz chciała mi odpisać...
Postaram się odwiedzić Ciebie jak najszybciej, jak tylko mi ślady znikną.
Michael"
Czytając ten list uśmiechałam się i serce mi przyśpieszyło, w efekcie pielęgniarka przyszła do mnie i sprawdziła czy wszystko ze mną dobrze, ale gdy zobaczyła róże na stoliku i mój uśmiech zrozumiała o co chodzi i wyszła. Wróciła z wazonem na kwiaty i włożyła go. Uśmiechnęła się
-Musiałaś się jemu bardzo spodobać.
- Najwidoczniej, on mi też się spodobał.- wyszła.
Chciałam się z nim spotkać, nie ważne czy ma podbite oko, czy ma rękę w gipsie. Nie potrafiłam tylko zapanować nad nerwami gdy przeczytałam ,że bił się z ojczymem. Jak można być tak podłym człowiekiem ? Nie mogłam się nacieszyć dłuższą chwilą samotności, mama weszła do sali. Po minie poznałam, że jej sie nie podoba coś.
- Kto Ci przyniósł tego różę !?- nawet się nie przywitała.
- Też się cieszę, że Cię widzę.
- Nie zmieniaj tematu ! Kto Cie przyniósł tą różę ?
- Tomek - uśmiechnęłam się
- Ale ma tupet tu przychodzić.
- Właściwie to ja go poprosiłam żeby mnie dzisiaj odwiedził, ale....- jak jej powiem prawdę to go całkiem znienawidzi.- nie może, i rano jak jeszcze spałam przyniósł mi różę i kartkę z przeprosinami.
- Zaraz pójdę do lekarza i po proszę, żeby go do Ciebie nie wpuszczali. Nie będziesz się z takimi ludźmi jak on spotykała !! - w tym momencie wszedł tata.
- Kto nie będzie mógł jej odwiedzać ? - pocałował mnie w czoło- Cześć córciu.
- Cześć tata. Mamie chodzi o to, że Michael mnie odwiedził dzisiaj i dał mi róże i kartkę z przeprosinami, bo nie może dzisiaj mnie odwiedzić, chodź go sama o to poprosiłam- tata spojrzał na mamę, widać było po minie, że bardzo się na niej zawiódł.
- Czy ty czasem nie przesadzasz ? Przecież to był tylko wypadek, nic wielkiego się nie stało, równie dobrze mógłby to być ktoś inny. Ale ty się zawsze musisz czepiać. Chodzi ci o to, że ma dresy ? Gdyby był tym całym dresiarzem to by ją wtedy skopał albo co najgorsze zgwałcił. Ale przyniósł ją tutaj. Nie waż się jej zabronić się z nim spotykać. Ona umie sobie poradzić, obronić też!- złapałam tatę za rękę, uścisnęłam go.
- Dziękuje tato że mnie obroniłeś. Mamo on mi nic nie zrobi.
- Nie będziesz się z nim spotykać. I nie zmienię zdania.
- A właśnie , że będę się z nim spotykać i mam gdzieś co o tym myślisz. Nigdy Ci nie pasowało że tańczę, nigdy nie potrafiłaś mnie zaakceptować, tylko tata ze mną zawsze był. Nie będziesz mi wybierać z kim będę się spotykać. Lizy też nigdy nie polubisz, ale przykro mi . To jest moja przyjaciółka tak samo jak i Michael będę się z nimi spotykała kiedy mi się to będzie podobało !- mama się popłakała i wyszła z sali, tata był zmieszany, nie wiedział czy ma zostać ze mną czy iść za mama.- idź za nią.- zostałam sama, słuchałam muzyki którą dostałam od Michael`a. Miał racje, mamy ten sam gust. Zatraciłam się w muzyce i przysnęłam, obudził mnie sms, od Michael`a.
"Hej, jak się czujesz ? ;*"
Odpisałam mu szybko i dalej słuchałam muzyki.
Wracając do domu, zatrzymałem się w parku, usiadłem na tej samej ławce, co ona rozcięła głowę. Siedziałem sam nie wiem jak długo, w ręku miałem jej telefon. włączyłem jej muzykę, po bicie poznałem Eminema. Muszę przyznać ma gust dziewczyna. Zamknąłem oczy, widziałem jej twarz , jak się śmieje... tańczyła. Jej ciało tak pięknie pokazywało każde słowo z piosenki, każde uczucie... Nagle za wibrował mi w kieszenie telefon, to Emi , moja siostra.
- Tak ?
- Wracaj do domu- płakała
- Dobra biegnę, co się dzieje ?
- Po prostu wracaj - coś jest nie tak, rozłączyła się za szybko. Nigdy tak ze mną nie rozmawiała. O co tu chodzi.? Nie miałem czasu, żeby się zastanowić. Musiałem biec, Emi mnie potrzebowała.
W mgnieniu oka byłem pod domem, nie zdążyłem drzwi otworzyć a już mnie przywitał ciosem, potem złapał za szyje i przycisnął do ściany.
- Co ty sobie myślisz ? Że co ? Że możesz wracać do domu kiedy ci się podoba ?- nie miałem żadnego pola manewru, kontem oka dostrzegłem matkę, patrzała na mnie, odwróciła się i poszła gdzieś, i wtedy zrozumiałem, że nie jestem im tu potrzebny, że jestem tylko zwykłym śmieciem... Emi przybiegła zaczęła go kopać po kostkach.
- Puść go -krzyczała nie chciałem, żeby Emi na to patrzała, już dość się wycierpiała, krzyczała i płakała, kopała i błagała, a on bezlitośnie mnie trzymał.
- Nie możesz wracać kiedy chcesz, nie mieszkasz u swojego ojca tylko u mnie, teraz ja rządzę.- wtedy przesadził, nerwy dodały mi siły, odepchnąłem go z całej siły, przycisnąłem go tak jak on mnie.
- A ty nie możesz mną szarpać jak ci się to podoba. Boli co nie ? - uwielbiam jak się mnie boli- Nigdy więcej nie szarp mną, jesteś zwykłym śmieciem. Nie jesteś moim ojcem i dobrze, nie potrafisz uszanować zwykłego kota, a co dopiero docenić człowieka. - puściłem go i wszedłem do domu, zabrałem Emi ze sobą i wszedłem do pokoju.
Coś jeszcze krzyczał, ale chyba matkę ruszyło sumienie i go zatrzymała. Emi przytuliła się do mnie i płakała.
- Przepraszam, to moja wina. mogłam ci powiedzieć, że chce to zrobi. Nie stało by się to.- przytuliłem ją do siebie
- Ej spokojnie, przecież mi nic nie zrobił, a ty mi bardzo pomogłaś. Byłaś bardzo dzielna. - musiałem ją jakoś uspokoić, postanowiłem jej opowiedzieć o Beth.
- Oczy ci się świecą jak o niej opowiadasz, podoba ci się ?
- No...yyy... - zaskoczyła mnie, i miała racje, podobała mi się i to bardzo.- Nooo... tak
- Trzymam za was kciuki - i wyszła z pokoju.
Poszedłem do łazienki, przejrzałem się w lustrze. Przez tego chu** mam piz** pod okiem.... Jak ja się jej jutro pokaże ? Wróciłem do swojego pokoju, włączyłem na słuchawką to co ona słucha i pisałem, pisałem to co teraz czułem, co się stało i dla czego nie przyjdę dzisiaj do niej, dla czego mnie dzisiaj nie zobaczy. Nawet nie wiem kiedy zasnąłem.
*następnego dnia - Michael*
Obudziłem się na łóżku, poszedłem do szpitala, po drodze kupiłem róże. Wślizgnąłem się do sali najciszej jak mogłem, położyłem przy jednej ręce kartkę a przy drugiej telefon naładowany i słuchawki, na stoliku różę i wyszedłem. Stałem jeszcze przez 5 minut przy szybie i gdy tylko zaczęła się poruszać poszedłem. Nie chciałem, żeby widziała mnie z podbitym okiem. Wróciłem do domu, wziąłem plecak i poszedłem do szkoły. Nie potrafiłem się skupić na lekcjach, przesiedziałem do końca szkoły. Poszedłem do niej , ale bałem się jej pokazać, zależało mi tylko żeby spojrzeć na nią. Gdy znalazłem się przy jej sali, jej matka właśnie od niej wychodziła, bardziej wybiegła, płakała, schowałem się, zaraz potem jej ojciec pobiegł za nią. Podszedłem do szyby, tak żeby mnie nie widziała, leżała i słuchała muzyki, oczy jej się błyszczały. Wystraszyłem się gdy tylko się poruszyła, nie zauważyła mnie na szczęście. Postałem jeszcze chwile i poszedłem do domu. W domu dorwałem swój telefon, który parę dni temu zabrał mi matki mąż i napisałem do niej sms, ale nie miałem odwagi go wysłać, weszła Emi do domu i mnie wystraszyła, niechcący nacisnąłem przycisk i sms się wysłał...
(Perspektywa Beth)
Śniło mi się, że Miachael wszedł do mnie do sali, położył mi kartkę i telefon na łóżku a róże na stoliku. Gdy się ocknęłam, okazało się że sen był prawdziwy.Wzięłam do ręki list, ręce mi drżały, czułam że coś się stało. Pewnie moja matka powiedziała mu, że ma do mnie nie przychodzić...
" Na początku chciałbym Cię przeprosić, że nie przyszedłem. Nie chciałem, żebyś mnie widziała w takim stanie, bo wczoraj miałem niemiłą akcję z ojczymem i mam podbite oko. Pewnie teraz myślisz, że mieszkam w patologicznej rodzinie. Nie , nie mieszkam. Moi rodzice się rozwiedli i mama poznała tego faceta, na początku wydawał się dobry. Gdy tylko wzięli ślub , było coraz gorzej, codziennie kłótnie, a jak był ktoś winny to ja i Emi (moja siostra). Zapomniałem Ci oddać wczoraj telefonu, naładowałem baterie i pozwoliłem dodać trochę od siebie muzyki. Słuchamy tego samego gatunku (przepraszam jeżeli Cię tym uraziłem), chciałem tylko żebyś miała więcej do posłuchania, i żebyś mnie kojarzyła z czymś miłym, a nie ze szpitalem i tym wypadkiem.
Wiem, że to głupie, ale bardzo mi się podobasz. Masz piękne oczy, a jak tańczysz to każdy twój ruch pokazuje znaczenie każdego słowa w piosence. Chciałbym się z Tobą spotykać, zabierać na spacery, patrzeć jak tańczysz, odprowadzać i zaprowadzać do szkoły, chciałbym być przy Tobie w każdej chwili. Tylko nie wiem jak na to Twoja mama , bo jej nie za bardzo do gustu przypadłem. Mam nadzieje, że róża Ci się podoba. Bo mi bardzo, chodź nie przepadam za kwiatami. Pozwoliłem sobie również wpisać swój nr w twój telefon. Myślałem, że będziesz chciała mi odpisać...
Postaram się odwiedzić Ciebie jak najszybciej, jak tylko mi ślady znikną.
Michael"
Czytając ten list uśmiechałam się i serce mi przyśpieszyło, w efekcie pielęgniarka przyszła do mnie i sprawdziła czy wszystko ze mną dobrze, ale gdy zobaczyła róże na stoliku i mój uśmiech zrozumiała o co chodzi i wyszła. Wróciła z wazonem na kwiaty i włożyła go. Uśmiechnęła się
-Musiałaś się jemu bardzo spodobać.
- Najwidoczniej, on mi też się spodobał.- wyszła.
Chciałam się z nim spotkać, nie ważne czy ma podbite oko, czy ma rękę w gipsie. Nie potrafiłam tylko zapanować nad nerwami gdy przeczytałam ,że bił się z ojczymem. Jak można być tak podłym człowiekiem ? Nie mogłam się nacieszyć dłuższą chwilą samotności, mama weszła do sali. Po minie poznałam, że jej sie nie podoba coś.
- Kto Ci przyniósł tego różę !?- nawet się nie przywitała.
- Też się cieszę, że Cię widzę.
- Nie zmieniaj tematu ! Kto Cie przyniósł tą różę ?
- Tomek - uśmiechnęłam się
- Ale ma tupet tu przychodzić.
- Właściwie to ja go poprosiłam żeby mnie dzisiaj odwiedził, ale....- jak jej powiem prawdę to go całkiem znienawidzi.- nie może, i rano jak jeszcze spałam przyniósł mi różę i kartkę z przeprosinami.
- Zaraz pójdę do lekarza i po proszę, żeby go do Ciebie nie wpuszczali. Nie będziesz się z takimi ludźmi jak on spotykała !! - w tym momencie wszedł tata.
- Kto nie będzie mógł jej odwiedzać ? - pocałował mnie w czoło- Cześć córciu.
- Cześć tata. Mamie chodzi o to, że Michael mnie odwiedził dzisiaj i dał mi róże i kartkę z przeprosinami, bo nie może dzisiaj mnie odwiedzić, chodź go sama o to poprosiłam- tata spojrzał na mamę, widać było po minie, że bardzo się na niej zawiódł.
- Czy ty czasem nie przesadzasz ? Przecież to był tylko wypadek, nic wielkiego się nie stało, równie dobrze mógłby to być ktoś inny. Ale ty się zawsze musisz czepiać. Chodzi ci o to, że ma dresy ? Gdyby był tym całym dresiarzem to by ją wtedy skopał albo co najgorsze zgwałcił. Ale przyniósł ją tutaj. Nie waż się jej zabronić się z nim spotykać. Ona umie sobie poradzić, obronić też!- złapałam tatę za rękę, uścisnęłam go.
- Dziękuje tato że mnie obroniłeś. Mamo on mi nic nie zrobi.
- Nie będziesz się z nim spotykać. I nie zmienię zdania.
- A właśnie , że będę się z nim spotykać i mam gdzieś co o tym myślisz. Nigdy Ci nie pasowało że tańczę, nigdy nie potrafiłaś mnie zaakceptować, tylko tata ze mną zawsze był. Nie będziesz mi wybierać z kim będę się spotykać. Lizy też nigdy nie polubisz, ale przykro mi . To jest moja przyjaciółka tak samo jak i Michael będę się z nimi spotykała kiedy mi się to będzie podobało !- mama się popłakała i wyszła z sali, tata był zmieszany, nie wiedział czy ma zostać ze mną czy iść za mama.- idź za nią.- zostałam sama, słuchałam muzyki którą dostałam od Michael`a. Miał racje, mamy ten sam gust. Zatraciłam się w muzyce i przysnęłam, obudził mnie sms, od Michael`a.
"Hej, jak się czujesz ? ;*"
Odpisałam mu szybko i dalej słuchałam muzyki.
poniedziałek, 25 lutego 2013
I "Nawet nie wiesz kiedy może cię spotkać miłość.."
(Perspektywa Beth)
Siedząc w swoim pokoju, słuchałam muzyki, gdy nagle za wibrował telefon. To był SMS. Pewnie znowu jakiś z sieci - pomyślałam - później to odczytam. Jednak moja ciekawość wygrała.
- "Ej... gdzie ty jesteś ?
Czekam na ciebie przed szkołą.
Zapomniałaś, że dzisiaj jest kółko
taneczne.? Liza"
-"Już biegnę."
Zanim wybiegłam z pokoju wrzuciłam do torby luźną koszulkę i leginsy po czym włączyłam muzykę w słuchawkach. Na schodach złapała mnie mama.
- Gdzie pędzisz ?
- Mam kółko taneczne.- odparłam szybko i zbiegłam na dół ubrać na siebie skórę i buty.
- Znowu ? Czy ty nie możesz zająć się czymś normalnym? - mama nigdy nie potrafiła za akceptować mojej miłości do tańca.
- Dobrze wiesz, że to kocham. Nie mogę zrezygnować, to jest jak narkotyk... - zabrałam jeszcze tylko klucze od domu - Jak wrócę to pogadamy. Papa.
Tata wyszedł z kuchni. On jedyny cieszył się, że mam pasję, którą kocham. Choć czasem był zły na mnie, że zawalam obowiązki domowe i szkolne.
- Znowu się kłócicie ? Daj spokój, nasza córka kocha taniec i nie możesz jej tego zabronić. - jak zwykle tata był po mojej stronie.
- Ja muszę już iść, jestem spóźniona. Dokończymy potem . Papa. Kocham was. - pomachałam im na pożegnanie i wybiegłam z domu. Szkoła była niedaleko, więc po 5 minutach dobiegłam na miejsce, gdzie czekała na mnie Liza.
- Sorry za spóźnienie. Zapomniałam, że dzisiaj jest trening.
- Nic się nie stało. - spojrzała na zegarek. - mamy jeszcze 10 minut na przebranie.
- To dobrze, chodźmy szybko.-poszłyśmy najpierw do szatni a później na salę.
Trening trwał 2 godziny. Wychodząc ze szkoły, pożegnałam się z Lizą i skierowałam się w stronę domu. W słuchawkach leciał Eminem - Sing for the moment. Nie poszłam do domu na skróty tylko przez park. Nie chciało mi się tam wracać, bo wiedziałam, że znów będę kłócić się z mamą. Sądziłam, że nikogo nie ma w parku, więc zaczęłam tańczyć. W pewnym momencie wpadłam na kogoś przez co się przewróciłam i uderzyłam głową o kant ławki. Straciłam przytomność.
(Perspektywa Michael'a)
Znowu była kłótnia w domu. Zawsze było coś nie tak. Po tym jak jak matka się rozwiodła z ojcem prze prowadziliśmy się do Głogowa. Tam poznała Gregory. Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Dużo czasu nie minęło i wzięli ślub. Nigdy go nie lubiłem, a właściwie go nienawidziłem. Byłem zły na matkę, że za niego wyszła, że wierzyła w jego każde słowo. Była ślepa, a on z każdym dniem oddalał ją ode mnie. Ciągle się kłóciliśmy... Nie podobało mi się to, bardzo...
Z zamyślenia wyrwało mnie nagłe uderzenie. Jakaś dziewczyna na mnie wpadła i uderzyła się w głowę. Prze straszyłem się jak zobaczyłem krew. Nie myśląc długo, wziąłem ją na ręce i zaniosłem do pobliskiego szpitala. Lekarze zaopiekowali się nią, a ja zadzwoniłem do jej rodziców. Szybko przybyli. Matka wyglądała na znerwicowaną jak do mnie podeszła i zaczęła krzyczeć, że to moja wina to utwierdziła mnie w tym przekonaniu. Na szczęście mąż ją na tyle uspokoił, że udało mi się opowiedzieć całe zdarzenie.
- Dziękuję, że uratowałeś moją córkę.- podał mi rękę w geście pokoju.
- Nie ma za co. Mam nadzieje, że państwa córce nic się nie stało poważnego. Mógłbym poczekać aż się obudzi? - spytałem niepewnie i zaraz żałowałem, że to zrobiłem... Jej matka spojrzała na mnie tak wściekłym wzrokiem, że o mało mnie nim nie pożarła. - Przepraszam, że ośmieliłem się zapytać, ale chciałbym ją przeprosić...
- Trzymaj się od mojej córki z daleka! - fuknęła. "Ten sam typ człowieka co mój ojczym"- pomyślałem.
- Kochanie już spokojnie, przecież jej nic nie zrobił. Takie rzeczy się zdarzają, nie zostawił jej a wręcz przeciwnie, pomógł.- próbował uspokoić swoją żonę, popatrzał się na mnie i szepnął - Nie przejmuj się nią, nie zawsze panuje nad sobą.
- Rozumiem. Nic nie szkodzi. To ja chyba pójdę...
- Nie, proszę zostań. Sądzę, że Beth będzie chciała z tobą porozmawiać jak się obudzi.
- Dziękuje.- przeprosił raz jeszcze za zachowanie swojej żony i weszli do sali.
Stałem przy szybie, obserwowałem co się tam dzieje i nic nie rozumiałem. Matka Beth była mocno zdenerwowana i nadal kłóciła się ze swoim mężem. Biedna Beth. W pewnym momencie przestali się kłócić i wtedy się obudziła. Próbowała się podnieść, ale ojciec ją powstrzymał. Matka wyszła po lekarzy, a on skinął żebym przyszedł.
(Perspektywa Beth)
Ocknęłam się na sali. Koło mojego łóżka stała mama a tata głaskał mnie po głowie. Na początku słyszałam stłumione głosy, jakby ktoś mi zatkał uszy, ale i tak wiedziałam, że moi rodzice się kłócą o to że tańczę. Tata mnie bronił. Ale mam uparcie mówiła, że gdyby nie te treningi, nie leżała bym teraz w szpitalu, ze wstrząśniętym mózgiem. Tata dostrzegł, że się budzę i próbuję wstać.
- Nie , nie wstawaj córeczko. Nie wolno ci.- rozejrzałam się po sali, przez mgłę dojrzałam, że ktoś patrzy na mnie.
- C..co mi jest ? - ledwo mówiłam. Mama wyszła po lekarza, tata ze mną został i opowiedział co się stało. Przytakiwałam mu, bo zaczynała do mnie wracać pamięć. Ale wciąż nie wiedziałam co to za chłopak , który mi się przyglądał. Jedyne czego byłam pewna i w czym tata mnie utwierdził, że na niego wpadłam.- Tatuś, zawołaj go tutaj. Chce mu sama podziękować, ale w cztery oczy.
- Dobrze Beth - obejrzał się i dostrzegł , że idzie mama z lekarzem. - ale pewnie wpuszczą go jak lekarz wyjdzie od ciebie.
- Dobrze.- i wyszedł , stanął obok chłopaka, mama stała sama przy drzwiach, nie chciała pewnie do niego podejść, nie miała odwagi, jak to ona. Lekarz wszedł wraz z pielęgniarką.
- Jak się pani czuję, trochę mnie boli głowa.- odparłam kapiąc się za głowę, pod palcami wyczułam opatrunek.
- Rozumiem, pamięta pani co się stało ?
- Tak , wracałam ze szkoły po treningu przez park i tańczyłam i wpadłam na kogoś przewróciłam się i uderzyłam głową o ławkę.- lekarz przytaknął. Zaczął mnie badać, świecił mi lampką po oczach.
- Wszystko jest dobrze, ale na wszelki wypadek zostanie pani u nas na tydzień.
- Ale ja nie mogę, jutro mam trening. Jak przerwę trening to nie pojadę na turniej.
- Przykro mi, moja córka też tańczy i wiem jaki to dla pani cios, ale niestety nie pojedzie pani na ten turniej.- łzy same zaczęły lecieć po moich policzkach. Lekarz wyszedł. Po chwili wszedł ten chłopak, był trochę speszony.
- Dzięki, że mi pomogłeś i przepraszam, że wpadłam na ciebie, nic ci nie jest ? - może to głupio zabrzmiało, ale to była moja wina, mogłam bardziej patrzeć pod nogi.
- Ee.... Nic nie szkodzi. Ze mną wszystko w porządku, a ty jak się czujesz ? A tak przy okazji jestem Tomek.- uśmiechnął się nieśmiało.
- Miło mi. Ja mam na imię Beth. Trochę mnie głowa boli i sądząc po opatrunku na głowie mam rozciętą głowę.
- Wiem jak masz na imię , twój tata mi powiedział. Jest bardzo pięknie- chwila niezręcznej ciszy, którą przerwał Tomek- Tańczysz ?
- Tak, taniec to moja jedyna miłość jak na razie.- zdziwiło mnie jego pytanie.- Lekarz jednak powiedział że nie wystąpię w tego rocznym turnieju. Widziałeś w parku ? A ty czym się zajmujesz ?
- Przykro mi.. Tak widziałem, i też tańczę.
- Naprawdę.? może jak wyjdę ze szpitala to będziemy razem ćwiczyć ?- zapytałam nieśmiało.
- Czemu nie ? Dziwne okoliczności poznania się.
- Hehe . No tak trochę. Odwiedzisz mnie jutro ?
- O to samo chciałem cię zapytać, jeżeli chcesz to cię odwiedzę. - uśmiechnął się. Dopiero teraz zobaczyłam jakie ma piękne oczy, odwzajemniłam uśmiech i w tym momencie weszła mama, a za nią tata.- No to ja już nie będę Ci przeszkadzać. Do zobaczenie Beth, dowiedzenia państwu.
- Do zobaczenia i jeszcze raz dzięki.- od powiedziałam szybko chłopakowi i mu pomachałam. Po minie mamy wiedziałam, że jej się to nie podoba.
- Jak cię czujesz ?
- Dobrze mamo, tato wiesz ile będą mnie tu trzymać ?
- Do 3 dni, na obserwacji.
- No tak i o turnieju mogę pomarzyć.- nagle wszedł lekarz.
- Przepraszam państwa , ale muszą państwo już wyjść, koniec odwiedzin. Pacjętka musi odpocząć.- pożegnali się ze mną i poszli. Zostałam sama, nawet nie miałam jak muzyki posłuchać..
________________
no to początek mamy już za sobą, postaram się jak najwcześniej dodać następny rozdział. Dedukuje go mojej przyjaciółce, to ona namówiła mnie, żeby zaczęła pisać. ;D Moja <3 ;** Ale główną osobą, która mnie natchnęła weną, to jest ON ;* Kocham Cie ;*** <3
Siedząc w swoim pokoju, słuchałam muzyki, gdy nagle za wibrował telefon. To był SMS. Pewnie znowu jakiś z sieci - pomyślałam - później to odczytam. Jednak moja ciekawość wygrała.
- "Ej... gdzie ty jesteś ?
Czekam na ciebie przed szkołą.
Zapomniałaś, że dzisiaj jest kółko
taneczne.? Liza"
-"Już biegnę."
Zanim wybiegłam z pokoju wrzuciłam do torby luźną koszulkę i leginsy po czym włączyłam muzykę w słuchawkach. Na schodach złapała mnie mama.
- Gdzie pędzisz ?
- Mam kółko taneczne.- odparłam szybko i zbiegłam na dół ubrać na siebie skórę i buty.
- Znowu ? Czy ty nie możesz zająć się czymś normalnym? - mama nigdy nie potrafiła za akceptować mojej miłości do tańca.
- Dobrze wiesz, że to kocham. Nie mogę zrezygnować, to jest jak narkotyk... - zabrałam jeszcze tylko klucze od domu - Jak wrócę to pogadamy. Papa.
Tata wyszedł z kuchni. On jedyny cieszył się, że mam pasję, którą kocham. Choć czasem był zły na mnie, że zawalam obowiązki domowe i szkolne.
- Znowu się kłócicie ? Daj spokój, nasza córka kocha taniec i nie możesz jej tego zabronić. - jak zwykle tata był po mojej stronie.
- Ja muszę już iść, jestem spóźniona. Dokończymy potem . Papa. Kocham was. - pomachałam im na pożegnanie i wybiegłam z domu. Szkoła była niedaleko, więc po 5 minutach dobiegłam na miejsce, gdzie czekała na mnie Liza.
- Sorry za spóźnienie. Zapomniałam, że dzisiaj jest trening.
- Nic się nie stało. - spojrzała na zegarek. - mamy jeszcze 10 minut na przebranie.
- To dobrze, chodźmy szybko.-poszłyśmy najpierw do szatni a później na salę.
Trening trwał 2 godziny. Wychodząc ze szkoły, pożegnałam się z Lizą i skierowałam się w stronę domu. W słuchawkach leciał Eminem - Sing for the moment. Nie poszłam do domu na skróty tylko przez park. Nie chciało mi się tam wracać, bo wiedziałam, że znów będę kłócić się z mamą. Sądziłam, że nikogo nie ma w parku, więc zaczęłam tańczyć. W pewnym momencie wpadłam na kogoś przez co się przewróciłam i uderzyłam głową o kant ławki. Straciłam przytomność.
(Perspektywa Michael'a)
Znowu była kłótnia w domu. Zawsze było coś nie tak. Po tym jak jak matka się rozwiodła z ojcem prze prowadziliśmy się do Głogowa. Tam poznała Gregory. Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Dużo czasu nie minęło i wzięli ślub. Nigdy go nie lubiłem, a właściwie go nienawidziłem. Byłem zły na matkę, że za niego wyszła, że wierzyła w jego każde słowo. Była ślepa, a on z każdym dniem oddalał ją ode mnie. Ciągle się kłóciliśmy... Nie podobało mi się to, bardzo...
Z zamyślenia wyrwało mnie nagłe uderzenie. Jakaś dziewczyna na mnie wpadła i uderzyła się w głowę. Prze straszyłem się jak zobaczyłem krew. Nie myśląc długo, wziąłem ją na ręce i zaniosłem do pobliskiego szpitala. Lekarze zaopiekowali się nią, a ja zadzwoniłem do jej rodziców. Szybko przybyli. Matka wyglądała na znerwicowaną jak do mnie podeszła i zaczęła krzyczeć, że to moja wina to utwierdziła mnie w tym przekonaniu. Na szczęście mąż ją na tyle uspokoił, że udało mi się opowiedzieć całe zdarzenie.
- Dziękuję, że uratowałeś moją córkę.- podał mi rękę w geście pokoju.
- Nie ma za co. Mam nadzieje, że państwa córce nic się nie stało poważnego. Mógłbym poczekać aż się obudzi? - spytałem niepewnie i zaraz żałowałem, że to zrobiłem... Jej matka spojrzała na mnie tak wściekłym wzrokiem, że o mało mnie nim nie pożarła. - Przepraszam, że ośmieliłem się zapytać, ale chciałbym ją przeprosić...
- Trzymaj się od mojej córki z daleka! - fuknęła. "Ten sam typ człowieka co mój ojczym"- pomyślałem.
- Kochanie już spokojnie, przecież jej nic nie zrobił. Takie rzeczy się zdarzają, nie zostawił jej a wręcz przeciwnie, pomógł.- próbował uspokoić swoją żonę, popatrzał się na mnie i szepnął - Nie przejmuj się nią, nie zawsze panuje nad sobą.
- Rozumiem. Nic nie szkodzi. To ja chyba pójdę...
- Nie, proszę zostań. Sądzę, że Beth będzie chciała z tobą porozmawiać jak się obudzi.
- Dziękuje.- przeprosił raz jeszcze za zachowanie swojej żony i weszli do sali.
Stałem przy szybie, obserwowałem co się tam dzieje i nic nie rozumiałem. Matka Beth była mocno zdenerwowana i nadal kłóciła się ze swoim mężem. Biedna Beth. W pewnym momencie przestali się kłócić i wtedy się obudziła. Próbowała się podnieść, ale ojciec ją powstrzymał. Matka wyszła po lekarzy, a on skinął żebym przyszedł.
(Perspektywa Beth)
Ocknęłam się na sali. Koło mojego łóżka stała mama a tata głaskał mnie po głowie. Na początku słyszałam stłumione głosy, jakby ktoś mi zatkał uszy, ale i tak wiedziałam, że moi rodzice się kłócą o to że tańczę. Tata mnie bronił. Ale mam uparcie mówiła, że gdyby nie te treningi, nie leżała bym teraz w szpitalu, ze wstrząśniętym mózgiem. Tata dostrzegł, że się budzę i próbuję wstać.
- Nie , nie wstawaj córeczko. Nie wolno ci.- rozejrzałam się po sali, przez mgłę dojrzałam, że ktoś patrzy na mnie.
- C..co mi jest ? - ledwo mówiłam. Mama wyszła po lekarza, tata ze mną został i opowiedział co się stało. Przytakiwałam mu, bo zaczynała do mnie wracać pamięć. Ale wciąż nie wiedziałam co to za chłopak , który mi się przyglądał. Jedyne czego byłam pewna i w czym tata mnie utwierdził, że na niego wpadłam.- Tatuś, zawołaj go tutaj. Chce mu sama podziękować, ale w cztery oczy.
- Dobrze Beth - obejrzał się i dostrzegł , że idzie mama z lekarzem. - ale pewnie wpuszczą go jak lekarz wyjdzie od ciebie.
- Dobrze.- i wyszedł , stanął obok chłopaka, mama stała sama przy drzwiach, nie chciała pewnie do niego podejść, nie miała odwagi, jak to ona. Lekarz wszedł wraz z pielęgniarką.
- Jak się pani czuję, trochę mnie boli głowa.- odparłam kapiąc się za głowę, pod palcami wyczułam opatrunek.
- Rozumiem, pamięta pani co się stało ?
- Tak , wracałam ze szkoły po treningu przez park i tańczyłam i wpadłam na kogoś przewróciłam się i uderzyłam głową o ławkę.- lekarz przytaknął. Zaczął mnie badać, świecił mi lampką po oczach.
- Wszystko jest dobrze, ale na wszelki wypadek zostanie pani u nas na tydzień.
- Ale ja nie mogę, jutro mam trening. Jak przerwę trening to nie pojadę na turniej.
- Przykro mi, moja córka też tańczy i wiem jaki to dla pani cios, ale niestety nie pojedzie pani na ten turniej.- łzy same zaczęły lecieć po moich policzkach. Lekarz wyszedł. Po chwili wszedł ten chłopak, był trochę speszony.
- Dzięki, że mi pomogłeś i przepraszam, że wpadłam na ciebie, nic ci nie jest ? - może to głupio zabrzmiało, ale to była moja wina, mogłam bardziej patrzeć pod nogi.
- Ee.... Nic nie szkodzi. Ze mną wszystko w porządku, a ty jak się czujesz ? A tak przy okazji jestem Tomek.- uśmiechnął się nieśmiało.
- Miło mi. Ja mam na imię Beth. Trochę mnie głowa boli i sądząc po opatrunku na głowie mam rozciętą głowę.
- Wiem jak masz na imię , twój tata mi powiedział. Jest bardzo pięknie- chwila niezręcznej ciszy, którą przerwał Tomek- Tańczysz ?
- Tak, taniec to moja jedyna miłość jak na razie.- zdziwiło mnie jego pytanie.- Lekarz jednak powiedział że nie wystąpię w tego rocznym turnieju. Widziałeś w parku ? A ty czym się zajmujesz ?
- Przykro mi.. Tak widziałem, i też tańczę.
- Naprawdę.? może jak wyjdę ze szpitala to będziemy razem ćwiczyć ?- zapytałam nieśmiało.
- Czemu nie ? Dziwne okoliczności poznania się.
- Hehe . No tak trochę. Odwiedzisz mnie jutro ?
- O to samo chciałem cię zapytać, jeżeli chcesz to cię odwiedzę. - uśmiechnął się. Dopiero teraz zobaczyłam jakie ma piękne oczy, odwzajemniłam uśmiech i w tym momencie weszła mama, a za nią tata.- No to ja już nie będę Ci przeszkadzać. Do zobaczenie Beth, dowiedzenia państwu.
- Do zobaczenia i jeszcze raz dzięki.- od powiedziałam szybko chłopakowi i mu pomachałam. Po minie mamy wiedziałam, że jej się to nie podoba.
- Jak cię czujesz ?
- Dobrze mamo, tato wiesz ile będą mnie tu trzymać ?
- Do 3 dni, na obserwacji.
- No tak i o turnieju mogę pomarzyć.- nagle wszedł lekarz.
- Przepraszam państwa , ale muszą państwo już wyjść, koniec odwiedzin. Pacjętka musi odpocząć.- pożegnali się ze mną i poszli. Zostałam sama, nawet nie miałam jak muzyki posłuchać..
________________
no to początek mamy już za sobą, postaram się jak najwcześniej dodać następny rozdział. Dedukuje go mojej przyjaciółce, to ona namówiła mnie, żeby zaczęła pisać. ;D Moja <3 ;** Ale główną osobą, która mnie natchnęła weną, to jest ON ;* Kocham Cie ;*** <3
Subskrybuj:
Posty (Atom)