(Perspektywa Beth)
Siedząc w swoim pokoju, słuchałam muzyki, gdy nagle za wibrował telefon. To był SMS. Pewnie znowu jakiś z sieci - pomyślałam - później to odczytam. Jednak moja ciekawość wygrała.
- "Ej... gdzie ty jesteś ?
Czekam na ciebie przed szkołą.
Zapomniałaś, że dzisiaj jest kółko
taneczne.? Liza"
-"Już biegnę."
Zanim wybiegłam z pokoju wrzuciłam do torby luźną koszulkę i leginsy po czym włączyłam muzykę w słuchawkach. Na schodach złapała mnie mama.
- Gdzie pędzisz ?
- Mam kółko taneczne.- odparłam szybko i zbiegłam na dół ubrać na siebie skórę i buty.
- Znowu ? Czy ty nie możesz zająć się czymś normalnym? - mama nigdy nie potrafiła za akceptować mojej miłości do tańca.
- Dobrze wiesz, że to kocham. Nie mogę zrezygnować, to jest jak narkotyk... - zabrałam jeszcze tylko klucze od domu - Jak wrócę to pogadamy. Papa.
Tata wyszedł z kuchni. On jedyny cieszył się, że mam pasję, którą kocham. Choć czasem był zły na mnie, że zawalam obowiązki domowe i szkolne.
- Znowu się kłócicie ? Daj spokój, nasza córka kocha taniec i nie możesz jej tego zabronić. - jak zwykle tata był po mojej stronie.
- Ja muszę już iść, jestem spóźniona. Dokończymy potem . Papa. Kocham was. - pomachałam im na pożegnanie i wybiegłam z domu. Szkoła była niedaleko, więc po 5 minutach dobiegłam na miejsce, gdzie czekała na mnie Liza.
- Sorry za spóźnienie. Zapomniałam, że dzisiaj jest trening.
- Nic się nie stało. - spojrzała na zegarek. - mamy jeszcze 10 minut na przebranie.
- To dobrze, chodźmy szybko.-poszłyśmy najpierw do szatni a później na salę.
Trening trwał 2 godziny. Wychodząc ze szkoły, pożegnałam się z Lizą i skierowałam się w stronę domu. W słuchawkach leciał Eminem - Sing for the moment. Nie poszłam do domu na skróty tylko przez park. Nie chciało mi się tam wracać, bo wiedziałam, że znów będę kłócić się z mamą. Sądziłam, że nikogo nie ma w parku, więc zaczęłam tańczyć. W pewnym momencie wpadłam na kogoś przez co się przewróciłam i uderzyłam głową o kant ławki. Straciłam przytomność.
(Perspektywa Michael'a)
Znowu była kłótnia w domu. Zawsze było coś nie tak. Po tym jak jak matka się rozwiodła z ojcem prze prowadziliśmy się do Głogowa. Tam poznała Gregory. Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Dużo czasu nie minęło i wzięli ślub. Nigdy go nie lubiłem, a właściwie go nienawidziłem. Byłem zły na matkę, że za niego wyszła, że wierzyła w jego każde słowo. Była ślepa, a on z każdym dniem oddalał ją ode mnie. Ciągle się kłóciliśmy... Nie podobało mi się to, bardzo...
Z zamyślenia wyrwało mnie nagłe uderzenie. Jakaś dziewczyna na mnie wpadła i uderzyła się w głowę. Prze straszyłem się jak zobaczyłem krew. Nie myśląc długo, wziąłem ją na ręce i zaniosłem do pobliskiego szpitala. Lekarze zaopiekowali się nią, a ja zadzwoniłem do jej rodziców. Szybko przybyli. Matka wyglądała na znerwicowaną jak do mnie podeszła i zaczęła krzyczeć, że to moja wina to utwierdziła mnie w tym przekonaniu. Na szczęście mąż ją na tyle uspokoił, że udało mi się opowiedzieć całe zdarzenie.
- Dziękuję, że uratowałeś moją córkę.- podał mi rękę w geście pokoju.
- Nie ma za co. Mam nadzieje, że państwa córce nic się nie stało poważnego. Mógłbym poczekać aż się obudzi? - spytałem niepewnie i zaraz żałowałem, że to zrobiłem... Jej matka spojrzała na mnie tak wściekłym wzrokiem, że o mało mnie nim nie pożarła. - Przepraszam, że ośmieliłem się zapytać, ale chciałbym ją przeprosić...
- Trzymaj się od mojej córki z daleka! - fuknęła. "Ten sam typ człowieka co mój ojczym"- pomyślałem.
- Kochanie już spokojnie, przecież jej nic nie zrobił. Takie rzeczy się zdarzają, nie zostawił jej a wręcz przeciwnie, pomógł.- próbował uspokoić swoją żonę, popatrzał się na mnie i szepnął - Nie przejmuj się nią, nie zawsze panuje nad sobą.
- Rozumiem. Nic nie szkodzi. To ja chyba pójdę...
- Nie, proszę zostań. Sądzę, że Beth będzie chciała z tobą porozmawiać jak się obudzi.
- Dziękuje.- przeprosił raz jeszcze za zachowanie swojej żony i weszli do sali.
Stałem przy szybie, obserwowałem co się tam dzieje i nic nie rozumiałem. Matka Beth była mocno zdenerwowana i nadal kłóciła się ze swoim mężem. Biedna Beth. W pewnym momencie przestali się kłócić i wtedy się obudziła. Próbowała się podnieść, ale ojciec ją powstrzymał. Matka wyszła po lekarzy, a on skinął żebym przyszedł.
(Perspektywa Beth)
Ocknęłam się na sali. Koło mojego łóżka stała mama a tata głaskał mnie po głowie. Na początku słyszałam stłumione głosy, jakby ktoś mi zatkał uszy, ale i tak wiedziałam, że moi rodzice się kłócą o to że tańczę. Tata mnie bronił. Ale mam uparcie mówiła, że gdyby nie te treningi, nie leżała bym teraz w szpitalu, ze wstrząśniętym mózgiem. Tata dostrzegł, że się budzę i próbuję wstać.
- Nie , nie wstawaj córeczko. Nie wolno ci.- rozejrzałam się po sali, przez mgłę dojrzałam, że ktoś patrzy na mnie.
- C..co mi jest ? - ledwo mówiłam. Mama wyszła po lekarza, tata ze mną został i opowiedział co się stało. Przytakiwałam mu, bo zaczynała do mnie wracać pamięć. Ale wciąż nie wiedziałam co to za chłopak , który mi się przyglądał. Jedyne czego byłam pewna i w czym tata mnie utwierdził, że na niego wpadłam.- Tatuś, zawołaj go tutaj. Chce mu sama podziękować, ale w cztery oczy.
- Dobrze Beth - obejrzał się i dostrzegł , że idzie mama z lekarzem. - ale pewnie wpuszczą go jak lekarz wyjdzie od ciebie.
- Dobrze.- i wyszedł , stanął obok chłopaka, mama stała sama przy drzwiach, nie chciała pewnie do niego podejść, nie miała odwagi, jak to ona. Lekarz wszedł wraz z pielęgniarką.
- Jak się pani czuję, trochę mnie boli głowa.- odparłam kapiąc się za głowę, pod palcami wyczułam opatrunek.
- Rozumiem, pamięta pani co się stało ?
- Tak , wracałam ze szkoły po treningu przez park i tańczyłam i wpadłam na kogoś przewróciłam się i uderzyłam głową o ławkę.- lekarz przytaknął. Zaczął mnie badać, świecił mi lampką po oczach.
- Wszystko jest dobrze, ale na wszelki wypadek zostanie pani u nas na tydzień.
- Ale ja nie mogę, jutro mam trening. Jak przerwę trening to nie pojadę na turniej.
- Przykro mi, moja córka też tańczy i wiem jaki to dla pani cios, ale niestety nie pojedzie pani na ten turniej.- łzy same zaczęły lecieć po moich policzkach. Lekarz wyszedł. Po chwili wszedł ten chłopak, był trochę speszony.
- Dzięki, że mi pomogłeś i przepraszam, że wpadłam na ciebie, nic ci nie jest ? - może to głupio zabrzmiało, ale to była moja wina, mogłam bardziej patrzeć pod nogi.
- Ee.... Nic nie szkodzi. Ze mną wszystko w porządku, a ty jak się czujesz ? A tak przy okazji jestem Tomek.- uśmiechnął się nieśmiało.
- Miło mi. Ja mam na imię Beth. Trochę mnie głowa boli i sądząc po opatrunku na głowie mam rozciętą głowę.
- Wiem jak masz na imię , twój tata mi powiedział. Jest bardzo pięknie- chwila niezręcznej ciszy, którą przerwał Tomek- Tańczysz ?
- Tak, taniec to moja jedyna miłość jak na razie.- zdziwiło mnie jego pytanie.- Lekarz jednak powiedział że nie wystąpię w tego rocznym turnieju. Widziałeś w parku ? A ty czym się zajmujesz ?
- Przykro mi.. Tak widziałem, i też tańczę.
- Naprawdę.? może jak wyjdę ze szpitala to będziemy razem ćwiczyć ?- zapytałam nieśmiało.
- Czemu nie ? Dziwne okoliczności poznania się.
- Hehe . No tak trochę. Odwiedzisz mnie jutro ?
- O to samo chciałem cię zapytać, jeżeli chcesz to cię odwiedzę. - uśmiechnął się. Dopiero teraz zobaczyłam jakie ma piękne oczy, odwzajemniłam uśmiech i w tym momencie weszła mama, a za nią tata.- No to ja już nie będę Ci przeszkadzać. Do zobaczenie Beth, dowiedzenia państwu.
- Do zobaczenia i jeszcze raz dzięki.- od powiedziałam szybko chłopakowi i mu pomachałam. Po minie mamy wiedziałam, że jej się to nie podoba.
- Jak cię czujesz ?
- Dobrze mamo, tato wiesz ile będą mnie tu trzymać ?
- Do 3 dni, na obserwacji.
- No tak i o turnieju mogę pomarzyć.- nagle wszedł lekarz.
- Przepraszam państwa , ale muszą państwo już wyjść, koniec odwiedzin. Pacjętka musi odpocząć.- pożegnali się ze mną i poszli. Zostałam sama, nawet nie miałam jak muzyki posłuchać..
________________
no to początek mamy już za sobą, postaram się jak najwcześniej dodać następny rozdział. Dedukuje go mojej przyjaciółce, to ona namówiła mnie, żeby zaczęła pisać. ;D Moja <3 ;** Ale główną osobą, która mnie natchnęła weną, to jest ON ;* Kocham Cie ;*** <3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz