(Perspektywa Tomka)
Emi pomogła mi załatwić telefon, ze starego zabrałem kartę sim i odłożyłem go na miejsce. Ledwo włączyłem telefon a już przyszedł sms od Beth
" Hej , Wszystko dobrze ;*"
Odpisałem na sms, i schowałem telefon do kieszeni. Poszedłem do siebie do pokoju, odrabiać lekcje. Nie minęło parę godzin jak do domu wszedł, znaczy wczołgał się ojczym. Emi wbiegła do mnie do pokoju, bała się go jak był w takim stanie. Niby się czołgał , ale jak mu coś nie pasowało potrafił się zdenerwować i bez zachwiania równowagi przycisnąć do ściany z taką siłą, że człowiek nie jest w stanie najmniejszego oddechu złapać. Włączyłem po cichu muzykę, ledwo sami ją słyszeliśmy z Emi a ten ciul darł się że jest za głośno. Wkur***** się i wyłączyłem dla świętego spokoju, ale ten ciul sobie coś chyba ubzdurał, bo znów kazał mi wyłączyć muzykę, która już nie grała. Olałem to i siedziałem cicho, rysując bez sensu na kartce, a Emi siedziała na łóżku i czytała książkę. Wystraszył mnie huk, do pokoju wpierdolił się Dawid, tzn mój ojczym, Emi już wiedziała że ma wyskoczyć przez okno, Dawid zaczął za nią krzyczeć.
- Wracaj tu ! Natychmiast ty kur..- nie dokończył bo go przycisnąłem do ściany, poczęstowałem go kilkoma ciosami w nos i w brzuch. W efekcie zwinął się w kłębek
- Nigdy nie próbuj jej tak nazywać !- zawsze mi powtarzał biologiczny ojciec "nigdy nie kop leżącego, chyba że sobie zasłużył" a on sobie właśnie zasłużył, na porządnego buta w brzuch. Wziąłem go za szmaty i przeciągnąłem do sypialni rodziców i tam go zostawiłem na podłodze, wróciłem do pokoju, posprzątałem bałagan, tzn wytarłem krew i wymieniłem drzwi, na szczęście były takie same co ja miałem, więc mama nie zauważy że coś się stało. Emi mi we wszystkim pomagała. Po całym sprzątaniu, poszedłem się wykąpać, wróciłem do pokoju. Napisałem ostatniego sms do Beth na dobranoc , telefon włożyłem do plecaka. Sam nie wiem kiedy zasnąłem....
*następnego dnia*
(Perspektywa Beth)
Obudził mnie lekarz mówiąc, że mogę wyjść dzisiaj. Wstałam i zaczęłam się pakować. Napisałam Tomiemu, że wychodzę dzisiaj ze szpitala. Nie minęła godzina a tata z mamą byli po mnie. Tata jak zwykle przywitał mnie wielkim uśmiechem, za to mama nie była zbyt uśmiechnięta.
- Mamo co Ci jest ? Wciąż jesteś na mnie zła, że chce się z Tomkiem spotykać ? Nie cieszysz się, że nic mi nie jest i wracam do domu ?- pytałam ją o to bardzo spokojnym tonem.
- Nie będziemy na ten temat rozmawiać tu i teraz moja panno !- po tonie jej głosu, wiedziałam że jest coś nie tak.
Wychodząc ze szpitala podziękowaliśmy lekarzowi za opiekę nade mną. W ciągu 5 min byliśmy w domu, gdzie rozpętała się wojna pomiędzy mną a matką, tata miał już tego po dziurki w nosie.
- Przestaniesz ty się wreszcie jej czepiać ? Dziewczyna ledwo wróciła ze szpitala, wiesz jakie tam jest jedzenie, a ty jej robisz na wejściu wojnę. Nawet się z nią nie przywitałaś w tym szpitalu. Co się z tobą dzieje ? Ty taka nigdy nie byłaś...- dalszego monologu taty starałam się już nie słuchać, tylko zabrałam swoje rzeczy i poszłam na górę do swojego pokoju. Torbę rzuciłam koło szafy i poszłam się wykąpać. Wróciłam do pokoju i położyłam się na swoim łóżku. Ktoś zapukał do drzwi, nie miałam ochoty z nikim gadać, ale siedziałam cicho. Ktoś zapukał jeszcze raz
- Beth to ja Tomek. - na dźwięk jego głosu zerwałam się jak najszybciej z łóżka , otworzyłam mu drzwi. Przywitał mnie swoim pięknym uśmiechem, oko jeszcze miał sine, ciekawe co mój tata i mama na to powiedzieli - Cześć Beth, twój tata do mnie zadzwonił i powiedział że już wróciłaś do domu i że potrzebujesz z kimś pogadać, więc jestem.
- Eee.... No cześć. Cały tata, wejdź usiądź gdzie chcesz a ja się tylko przebiorę, bo dopiero co prysznic brałam. - nie czekając na odpowiedz z szafy zabrałam pierwsze lepsze spodnie to znaczy dresy wpadły mi w ręce i jakąś bluzkę i bluzę fioletową.- zaraz wraca, nic nie ruszaj, jedynie sobie włącz wierze, jak bym mogła prosić to Eminema, tą naszą z wypadku - uśmiechnęłam się najszczerzej jak potrafiłam i zniknęłam za drzwiami łazienki.
Uśmiechnęłam się na pierwsze dźwięki bitu Eminema, wiedziałam że się domyśli o którą mi chodzi. Wróciłam do pokoju i usiadłam na łóżku, weszłam tak cicho, że nawet nie usłyszał, że usiadłam na łóżku. Wpatrywałam się w niego dobre 5 minut, on stał do mnie tyłem patrzał przez okno. Wstałam po cichu i na paluszkach podeszłam do niego, wystraszyłam go i razem wybuchnęliśmy głośnym śmiechem.
- Ile ty się przebierasz zwykle ? Bo ja tu chyba z 10 minut stałem.
- Par minut, ale jeszcze 5 minut przesiedziałam na łóżku, a ty nie reagowałeś na moje chrząkanie, więc postanowiłam cię wystraszyć i było warto.- na samo wspomnie nie nie potrafiłam opanować śmiechu.
- No dobra, to teraz do rzeczy, czemu twój tata stwierdził, że trzeba ci z kimś pogadać ?
- No bo się pokłóciłam z mamą o ciebie... Wiesz , ona nikogo nie trawi w moim towarzystwie nawet Elizki, to znaczy mojej przyjaciółki. Zawsze ma jakieś ale kiedy idę się z nią spotkać, a jak idę na trening to już nie mam ochoty nawet myśleć o tych wszystkich kłótniach, typu: po co tam idziesz, marnujesz tylko swój czas, zajęła byś się czymś bardziej pożytecznym itp... - odeszłam od niego i usiadłam na łóżku- już czasem się zastanawiam czy stąd nie uciec, już kilka razy byłam przygotowana , żeby uciec, ale nie chciałam zostawiać taty samego.- co ja robię , znamy się dopiero dwa, czy trzy dni a już tyle mu o sobie mówię ? Może właśnie tego potrzebowałam wygadać się komuś? Nie wiem, od tego wypadku sama siebie nie rozumiem, a co dopiero świat...
Tomek usiadł koło mnie i słuchał co mówię. opowiedziałam mu o tych wszystkich kłótniach wylanych łzach.. Kiedy skończyłam się żalić nic nie powiedział siedział w milczeniu. Pewnie go zanudziłam, do dość bardzo prawdopodobne jeżeli chodzi o mnie i gadanie. ....
________________________
no to mamy już 3 dział,
Kocham Cię Skarbie <3 ;**
wtorek, 5 marca 2013
sobota, 2 marca 2013
II "Nie to co masz na sobie decyduje o tym jakim jesteś człowiekiem"'
(Perspektywa Michael`a)
Wracając do domu, zatrzymałem się w parku, usiadłem na tej samej ławce, co ona rozcięła głowę. Siedziałem sam nie wiem jak długo, w ręku miałem jej telefon. włączyłem jej muzykę, po bicie poznałem Eminema. Muszę przyznać ma gust dziewczyna. Zamknąłem oczy, widziałem jej twarz , jak się śmieje... tańczyła. Jej ciało tak pięknie pokazywało każde słowo z piosenki, każde uczucie... Nagle za wibrował mi w kieszenie telefon, to Emi , moja siostra.
- Tak ?
- Wracaj do domu- płakała
- Dobra biegnę, co się dzieje ?
- Po prostu wracaj - coś jest nie tak, rozłączyła się za szybko. Nigdy tak ze mną nie rozmawiała. O co tu chodzi.? Nie miałem czasu, żeby się zastanowić. Musiałem biec, Emi mnie potrzebowała.
W mgnieniu oka byłem pod domem, nie zdążyłem drzwi otworzyć a już mnie przywitał ciosem, potem złapał za szyje i przycisnął do ściany.
- Co ty sobie myślisz ? Że co ? Że możesz wracać do domu kiedy ci się podoba ?- nie miałem żadnego pola manewru, kontem oka dostrzegłem matkę, patrzała na mnie, odwróciła się i poszła gdzieś, i wtedy zrozumiałem, że nie jestem im tu potrzebny, że jestem tylko zwykłym śmieciem... Emi przybiegła zaczęła go kopać po kostkach.
- Puść go -krzyczała nie chciałem, żeby Emi na to patrzała, już dość się wycierpiała, krzyczała i płakała, kopała i błagała, a on bezlitośnie mnie trzymał.
- Nie możesz wracać kiedy chcesz, nie mieszkasz u swojego ojca tylko u mnie, teraz ja rządzę.- wtedy przesadził, nerwy dodały mi siły, odepchnąłem go z całej siły, przycisnąłem go tak jak on mnie.
- A ty nie możesz mną szarpać jak ci się to podoba. Boli co nie ? - uwielbiam jak się mnie boli- Nigdy więcej nie szarp mną, jesteś zwykłym śmieciem. Nie jesteś moim ojcem i dobrze, nie potrafisz uszanować zwykłego kota, a co dopiero docenić człowieka. - puściłem go i wszedłem do domu, zabrałem Emi ze sobą i wszedłem do pokoju.
Coś jeszcze krzyczał, ale chyba matkę ruszyło sumienie i go zatrzymała. Emi przytuliła się do mnie i płakała.
- Przepraszam, to moja wina. mogłam ci powiedzieć, że chce to zrobi. Nie stało by się to.- przytuliłem ją do siebie
- Ej spokojnie, przecież mi nic nie zrobił, a ty mi bardzo pomogłaś. Byłaś bardzo dzielna. - musiałem ją jakoś uspokoić, postanowiłem jej opowiedzieć o Beth.
- Oczy ci się świecą jak o niej opowiadasz, podoba ci się ?
- No...yyy... - zaskoczyła mnie, i miała racje, podobała mi się i to bardzo.- Nooo... tak
- Trzymam za was kciuki - i wyszła z pokoju.
Poszedłem do łazienki, przejrzałem się w lustrze. Przez tego chu** mam piz** pod okiem.... Jak ja się jej jutro pokaże ? Wróciłem do swojego pokoju, włączyłem na słuchawką to co ona słucha i pisałem, pisałem to co teraz czułem, co się stało i dla czego nie przyjdę dzisiaj do niej, dla czego mnie dzisiaj nie zobaczy. Nawet nie wiem kiedy zasnąłem.
*następnego dnia - Michael*
Obudziłem się na łóżku, poszedłem do szpitala, po drodze kupiłem róże. Wślizgnąłem się do sali najciszej jak mogłem, położyłem przy jednej ręce kartkę a przy drugiej telefon naładowany i słuchawki, na stoliku różę i wyszedłem. Stałem jeszcze przez 5 minut przy szybie i gdy tylko zaczęła się poruszać poszedłem. Nie chciałem, żeby widziała mnie z podbitym okiem. Wróciłem do domu, wziąłem plecak i poszedłem do szkoły. Nie potrafiłem się skupić na lekcjach, przesiedziałem do końca szkoły. Poszedłem do niej , ale bałem się jej pokazać, zależało mi tylko żeby spojrzeć na nią. Gdy znalazłem się przy jej sali, jej matka właśnie od niej wychodziła, bardziej wybiegła, płakała, schowałem się, zaraz potem jej ojciec pobiegł za nią. Podszedłem do szyby, tak żeby mnie nie widziała, leżała i słuchała muzyki, oczy jej się błyszczały. Wystraszyłem się gdy tylko się poruszyła, nie zauważyła mnie na szczęście. Postałem jeszcze chwile i poszedłem do domu. W domu dorwałem swój telefon, który parę dni temu zabrał mi matki mąż i napisałem do niej sms, ale nie miałem odwagi go wysłać, weszła Emi do domu i mnie wystraszyła, niechcący nacisnąłem przycisk i sms się wysłał...
(Perspektywa Beth)
Śniło mi się, że Miachael wszedł do mnie do sali, położył mi kartkę i telefon na łóżku a róże na stoliku. Gdy się ocknęłam, okazało się że sen był prawdziwy.Wzięłam do ręki list, ręce mi drżały, czułam że coś się stało. Pewnie moja matka powiedziała mu, że ma do mnie nie przychodzić...
" Na początku chciałbym Cię przeprosić, że nie przyszedłem. Nie chciałem, żebyś mnie widziała w takim stanie, bo wczoraj miałem niemiłą akcję z ojczymem i mam podbite oko. Pewnie teraz myślisz, że mieszkam w patologicznej rodzinie. Nie , nie mieszkam. Moi rodzice się rozwiedli i mama poznała tego faceta, na początku wydawał się dobry. Gdy tylko wzięli ślub , było coraz gorzej, codziennie kłótnie, a jak był ktoś winny to ja i Emi (moja siostra). Zapomniałem Ci oddać wczoraj telefonu, naładowałem baterie i pozwoliłem dodać trochę od siebie muzyki. Słuchamy tego samego gatunku (przepraszam jeżeli Cię tym uraziłem), chciałem tylko żebyś miała więcej do posłuchania, i żebyś mnie kojarzyła z czymś miłym, a nie ze szpitalem i tym wypadkiem.
Wiem, że to głupie, ale bardzo mi się podobasz. Masz piękne oczy, a jak tańczysz to każdy twój ruch pokazuje znaczenie każdego słowa w piosence. Chciałbym się z Tobą spotykać, zabierać na spacery, patrzeć jak tańczysz, odprowadzać i zaprowadzać do szkoły, chciałbym być przy Tobie w każdej chwili. Tylko nie wiem jak na to Twoja mama , bo jej nie za bardzo do gustu przypadłem. Mam nadzieje, że róża Ci się podoba. Bo mi bardzo, chodź nie przepadam za kwiatami. Pozwoliłem sobie również wpisać swój nr w twój telefon. Myślałem, że będziesz chciała mi odpisać...
Postaram się odwiedzić Ciebie jak najszybciej, jak tylko mi ślady znikną.
Michael"
Czytając ten list uśmiechałam się i serce mi przyśpieszyło, w efekcie pielęgniarka przyszła do mnie i sprawdziła czy wszystko ze mną dobrze, ale gdy zobaczyła róże na stoliku i mój uśmiech zrozumiała o co chodzi i wyszła. Wróciła z wazonem na kwiaty i włożyła go. Uśmiechnęła się
-Musiałaś się jemu bardzo spodobać.
- Najwidoczniej, on mi też się spodobał.- wyszła.
Chciałam się z nim spotkać, nie ważne czy ma podbite oko, czy ma rękę w gipsie. Nie potrafiłam tylko zapanować nad nerwami gdy przeczytałam ,że bił się z ojczymem. Jak można być tak podłym człowiekiem ? Nie mogłam się nacieszyć dłuższą chwilą samotności, mama weszła do sali. Po minie poznałam, że jej sie nie podoba coś.
- Kto Ci przyniósł tego różę !?- nawet się nie przywitała.
- Też się cieszę, że Cię widzę.
- Nie zmieniaj tematu ! Kto Cie przyniósł tą różę ?
- Tomek - uśmiechnęłam się
- Ale ma tupet tu przychodzić.
- Właściwie to ja go poprosiłam żeby mnie dzisiaj odwiedził, ale....- jak jej powiem prawdę to go całkiem znienawidzi.- nie może, i rano jak jeszcze spałam przyniósł mi różę i kartkę z przeprosinami.
- Zaraz pójdę do lekarza i po proszę, żeby go do Ciebie nie wpuszczali. Nie będziesz się z takimi ludźmi jak on spotykała !! - w tym momencie wszedł tata.
- Kto nie będzie mógł jej odwiedzać ? - pocałował mnie w czoło- Cześć córciu.
- Cześć tata. Mamie chodzi o to, że Michael mnie odwiedził dzisiaj i dał mi róże i kartkę z przeprosinami, bo nie może dzisiaj mnie odwiedzić, chodź go sama o to poprosiłam- tata spojrzał na mamę, widać było po minie, że bardzo się na niej zawiódł.
- Czy ty czasem nie przesadzasz ? Przecież to był tylko wypadek, nic wielkiego się nie stało, równie dobrze mógłby to być ktoś inny. Ale ty się zawsze musisz czepiać. Chodzi ci o to, że ma dresy ? Gdyby był tym całym dresiarzem to by ją wtedy skopał albo co najgorsze zgwałcił. Ale przyniósł ją tutaj. Nie waż się jej zabronić się z nim spotykać. Ona umie sobie poradzić, obronić też!- złapałam tatę za rękę, uścisnęłam go.
- Dziękuje tato że mnie obroniłeś. Mamo on mi nic nie zrobi.
- Nie będziesz się z nim spotykać. I nie zmienię zdania.
- A właśnie , że będę się z nim spotykać i mam gdzieś co o tym myślisz. Nigdy Ci nie pasowało że tańczę, nigdy nie potrafiłaś mnie zaakceptować, tylko tata ze mną zawsze był. Nie będziesz mi wybierać z kim będę się spotykać. Lizy też nigdy nie polubisz, ale przykro mi . To jest moja przyjaciółka tak samo jak i Michael będę się z nimi spotykała kiedy mi się to będzie podobało !- mama się popłakała i wyszła z sali, tata był zmieszany, nie wiedział czy ma zostać ze mną czy iść za mama.- idź za nią.- zostałam sama, słuchałam muzyki którą dostałam od Michael`a. Miał racje, mamy ten sam gust. Zatraciłam się w muzyce i przysnęłam, obudził mnie sms, od Michael`a.
"Hej, jak się czujesz ? ;*"
Odpisałam mu szybko i dalej słuchałam muzyki.
Wracając do domu, zatrzymałem się w parku, usiadłem na tej samej ławce, co ona rozcięła głowę. Siedziałem sam nie wiem jak długo, w ręku miałem jej telefon. włączyłem jej muzykę, po bicie poznałem Eminema. Muszę przyznać ma gust dziewczyna. Zamknąłem oczy, widziałem jej twarz , jak się śmieje... tańczyła. Jej ciało tak pięknie pokazywało każde słowo z piosenki, każde uczucie... Nagle za wibrował mi w kieszenie telefon, to Emi , moja siostra.
- Tak ?
- Wracaj do domu- płakała
- Dobra biegnę, co się dzieje ?
- Po prostu wracaj - coś jest nie tak, rozłączyła się za szybko. Nigdy tak ze mną nie rozmawiała. O co tu chodzi.? Nie miałem czasu, żeby się zastanowić. Musiałem biec, Emi mnie potrzebowała.
W mgnieniu oka byłem pod domem, nie zdążyłem drzwi otworzyć a już mnie przywitał ciosem, potem złapał za szyje i przycisnął do ściany.
- Co ty sobie myślisz ? Że co ? Że możesz wracać do domu kiedy ci się podoba ?- nie miałem żadnego pola manewru, kontem oka dostrzegłem matkę, patrzała na mnie, odwróciła się i poszła gdzieś, i wtedy zrozumiałem, że nie jestem im tu potrzebny, że jestem tylko zwykłym śmieciem... Emi przybiegła zaczęła go kopać po kostkach.
- Puść go -krzyczała nie chciałem, żeby Emi na to patrzała, już dość się wycierpiała, krzyczała i płakała, kopała i błagała, a on bezlitośnie mnie trzymał.
- Nie możesz wracać kiedy chcesz, nie mieszkasz u swojego ojca tylko u mnie, teraz ja rządzę.- wtedy przesadził, nerwy dodały mi siły, odepchnąłem go z całej siły, przycisnąłem go tak jak on mnie.
- A ty nie możesz mną szarpać jak ci się to podoba. Boli co nie ? - uwielbiam jak się mnie boli- Nigdy więcej nie szarp mną, jesteś zwykłym śmieciem. Nie jesteś moim ojcem i dobrze, nie potrafisz uszanować zwykłego kota, a co dopiero docenić człowieka. - puściłem go i wszedłem do domu, zabrałem Emi ze sobą i wszedłem do pokoju.
Coś jeszcze krzyczał, ale chyba matkę ruszyło sumienie i go zatrzymała. Emi przytuliła się do mnie i płakała.
- Przepraszam, to moja wina. mogłam ci powiedzieć, że chce to zrobi. Nie stało by się to.- przytuliłem ją do siebie
- Ej spokojnie, przecież mi nic nie zrobił, a ty mi bardzo pomogłaś. Byłaś bardzo dzielna. - musiałem ją jakoś uspokoić, postanowiłem jej opowiedzieć o Beth.
- Oczy ci się świecą jak o niej opowiadasz, podoba ci się ?
- No...yyy... - zaskoczyła mnie, i miała racje, podobała mi się i to bardzo.- Nooo... tak
- Trzymam za was kciuki - i wyszła z pokoju.
Poszedłem do łazienki, przejrzałem się w lustrze. Przez tego chu** mam piz** pod okiem.... Jak ja się jej jutro pokaże ? Wróciłem do swojego pokoju, włączyłem na słuchawką to co ona słucha i pisałem, pisałem to co teraz czułem, co się stało i dla czego nie przyjdę dzisiaj do niej, dla czego mnie dzisiaj nie zobaczy. Nawet nie wiem kiedy zasnąłem.
*następnego dnia - Michael*
Obudziłem się na łóżku, poszedłem do szpitala, po drodze kupiłem róże. Wślizgnąłem się do sali najciszej jak mogłem, położyłem przy jednej ręce kartkę a przy drugiej telefon naładowany i słuchawki, na stoliku różę i wyszedłem. Stałem jeszcze przez 5 minut przy szybie i gdy tylko zaczęła się poruszać poszedłem. Nie chciałem, żeby widziała mnie z podbitym okiem. Wróciłem do domu, wziąłem plecak i poszedłem do szkoły. Nie potrafiłem się skupić na lekcjach, przesiedziałem do końca szkoły. Poszedłem do niej , ale bałem się jej pokazać, zależało mi tylko żeby spojrzeć na nią. Gdy znalazłem się przy jej sali, jej matka właśnie od niej wychodziła, bardziej wybiegła, płakała, schowałem się, zaraz potem jej ojciec pobiegł za nią. Podszedłem do szyby, tak żeby mnie nie widziała, leżała i słuchała muzyki, oczy jej się błyszczały. Wystraszyłem się gdy tylko się poruszyła, nie zauważyła mnie na szczęście. Postałem jeszcze chwile i poszedłem do domu. W domu dorwałem swój telefon, który parę dni temu zabrał mi matki mąż i napisałem do niej sms, ale nie miałem odwagi go wysłać, weszła Emi do domu i mnie wystraszyła, niechcący nacisnąłem przycisk i sms się wysłał...
(Perspektywa Beth)
Śniło mi się, że Miachael wszedł do mnie do sali, położył mi kartkę i telefon na łóżku a róże na stoliku. Gdy się ocknęłam, okazało się że sen był prawdziwy.Wzięłam do ręki list, ręce mi drżały, czułam że coś się stało. Pewnie moja matka powiedziała mu, że ma do mnie nie przychodzić...
" Na początku chciałbym Cię przeprosić, że nie przyszedłem. Nie chciałem, żebyś mnie widziała w takim stanie, bo wczoraj miałem niemiłą akcję z ojczymem i mam podbite oko. Pewnie teraz myślisz, że mieszkam w patologicznej rodzinie. Nie , nie mieszkam. Moi rodzice się rozwiedli i mama poznała tego faceta, na początku wydawał się dobry. Gdy tylko wzięli ślub , było coraz gorzej, codziennie kłótnie, a jak był ktoś winny to ja i Emi (moja siostra). Zapomniałem Ci oddać wczoraj telefonu, naładowałem baterie i pozwoliłem dodać trochę od siebie muzyki. Słuchamy tego samego gatunku (przepraszam jeżeli Cię tym uraziłem), chciałem tylko żebyś miała więcej do posłuchania, i żebyś mnie kojarzyła z czymś miłym, a nie ze szpitalem i tym wypadkiem.
Wiem, że to głupie, ale bardzo mi się podobasz. Masz piękne oczy, a jak tańczysz to każdy twój ruch pokazuje znaczenie każdego słowa w piosence. Chciałbym się z Tobą spotykać, zabierać na spacery, patrzeć jak tańczysz, odprowadzać i zaprowadzać do szkoły, chciałbym być przy Tobie w każdej chwili. Tylko nie wiem jak na to Twoja mama , bo jej nie za bardzo do gustu przypadłem. Mam nadzieje, że róża Ci się podoba. Bo mi bardzo, chodź nie przepadam za kwiatami. Pozwoliłem sobie również wpisać swój nr w twój telefon. Myślałem, że będziesz chciała mi odpisać...
Postaram się odwiedzić Ciebie jak najszybciej, jak tylko mi ślady znikną.
Michael"
Czytając ten list uśmiechałam się i serce mi przyśpieszyło, w efekcie pielęgniarka przyszła do mnie i sprawdziła czy wszystko ze mną dobrze, ale gdy zobaczyła róże na stoliku i mój uśmiech zrozumiała o co chodzi i wyszła. Wróciła z wazonem na kwiaty i włożyła go. Uśmiechnęła się
-Musiałaś się jemu bardzo spodobać.
- Najwidoczniej, on mi też się spodobał.- wyszła.
Chciałam się z nim spotkać, nie ważne czy ma podbite oko, czy ma rękę w gipsie. Nie potrafiłam tylko zapanować nad nerwami gdy przeczytałam ,że bił się z ojczymem. Jak można być tak podłym człowiekiem ? Nie mogłam się nacieszyć dłuższą chwilą samotności, mama weszła do sali. Po minie poznałam, że jej sie nie podoba coś.
- Kto Ci przyniósł tego różę !?- nawet się nie przywitała.
- Też się cieszę, że Cię widzę.
- Nie zmieniaj tematu ! Kto Cie przyniósł tą różę ?
- Tomek - uśmiechnęłam się
- Ale ma tupet tu przychodzić.
- Właściwie to ja go poprosiłam żeby mnie dzisiaj odwiedził, ale....- jak jej powiem prawdę to go całkiem znienawidzi.- nie może, i rano jak jeszcze spałam przyniósł mi różę i kartkę z przeprosinami.
- Zaraz pójdę do lekarza i po proszę, żeby go do Ciebie nie wpuszczali. Nie będziesz się z takimi ludźmi jak on spotykała !! - w tym momencie wszedł tata.
- Kto nie będzie mógł jej odwiedzać ? - pocałował mnie w czoło- Cześć córciu.
- Cześć tata. Mamie chodzi o to, że Michael mnie odwiedził dzisiaj i dał mi róże i kartkę z przeprosinami, bo nie może dzisiaj mnie odwiedzić, chodź go sama o to poprosiłam- tata spojrzał na mamę, widać było po minie, że bardzo się na niej zawiódł.
- Czy ty czasem nie przesadzasz ? Przecież to był tylko wypadek, nic wielkiego się nie stało, równie dobrze mógłby to być ktoś inny. Ale ty się zawsze musisz czepiać. Chodzi ci o to, że ma dresy ? Gdyby był tym całym dresiarzem to by ją wtedy skopał albo co najgorsze zgwałcił. Ale przyniósł ją tutaj. Nie waż się jej zabronić się z nim spotykać. Ona umie sobie poradzić, obronić też!- złapałam tatę za rękę, uścisnęłam go.
- Dziękuje tato że mnie obroniłeś. Mamo on mi nic nie zrobi.
- Nie będziesz się z nim spotykać. I nie zmienię zdania.
- A właśnie , że będę się z nim spotykać i mam gdzieś co o tym myślisz. Nigdy Ci nie pasowało że tańczę, nigdy nie potrafiłaś mnie zaakceptować, tylko tata ze mną zawsze był. Nie będziesz mi wybierać z kim będę się spotykać. Lizy też nigdy nie polubisz, ale przykro mi . To jest moja przyjaciółka tak samo jak i Michael będę się z nimi spotykała kiedy mi się to będzie podobało !- mama się popłakała i wyszła z sali, tata był zmieszany, nie wiedział czy ma zostać ze mną czy iść za mama.- idź za nią.- zostałam sama, słuchałam muzyki którą dostałam od Michael`a. Miał racje, mamy ten sam gust. Zatraciłam się w muzyce i przysnęłam, obudził mnie sms, od Michael`a.
"Hej, jak się czujesz ? ;*"
Odpisałam mu szybko i dalej słuchałam muzyki.
Subskrybuj:
Posty (Atom)